też mam taki problem

:):):):)

Przepraszam, ale od tej połowy stycznia model leży i nie jest ruszany.
Postaram się do niego wrócić, bo znowu naszła mnie ochota na pobawienie się w projektowanie.

:DDDDDDDDDDDDDD

Wracam do tematu w związku z dyskusją jaka się toczyła w wątku poświęconym PZInż. 152.

[www.konradus.com]
Mylisz się na tym zdjęciu bardzo ładnie widać oś kół. jest tuż pod krawędzią tego schowka na kable (?) który jest pod tylną częścią ramy.
Niestety nadal niewiele wiadomo o samej prądnicy poza tym co jest napisane w WLU 198, str24 - (prądnica modelu PTE), bo silnik to PF 108 - (tak, Polski Fiat sto osiem)

Heh, nie szukałem nawet czy jest taki wątek na forum... Faktycznie tutaj miejsce odpowiedniejsze do dyskusji. Co do samego modelu to z/w na brak danych o prądnicy ja zrobiłbym tak, żeby pokazać silnik spalinowy, jego chłodnicę z przodu i tylny panel, a prądnicę bym odpuścił. Co do schowka to także zakładam, że to na kable. Przednie skrzynki ponieważ nie znane jest ich wnętrze ani zastosowanie także wykonałbym jako zamknięte, podobnie trójkątne zasobniki (demontowalne i przypiete pasami?).
Z tym, że bardzo ładnie widać to chyba tylko lokalizację w sensie wysokościowo, bo dalej nie wiadomo czy mocowanie resorów jest w kolizji z bryłą skrzynki tym samym zabierając część jej kubatury (resor na osi?), czy raczej mocowany jest pod spodem (resor pod osią).


--

Post zmieniony (28-07-22 15:15)

Zakładam - może naiwnie - że kwadratowe skrzynki zamykane na kłódki to miejsce na narzędzia przydatne przy pracy elektrowni. Ten trójkątny pojemnik to - moim zdaniem - zbiornik paliwa, ponieważ jedyny wlew jaki widać na obudowie to wlew wody do chłodnicy (znowu tak mi wychodzi z analizy zdjęć), więc logicznym by było, że ten zbiornik, to zbiornik paliwa. Tym bardziej, że EC-1 nie byłą przeznaczona do pracy ciągłej a do pracy krótkotrwałej przy uruchamianiu silników czołgowych, ewentualnie awaryjnym doładowaniu akumulatorów.

Nie zdążyłem przeedytować postu a już odpowiedziałeś:) Chłodnicę, wlew wody i silnik oraz jego klapy wykonałbym w dużej mierze analogicznie jak w samochodach.
Kwadratowe - pewnie tak, ale jakie dokładnie narzędzie oprócz kluczy, młotów, śrub?
Jeżeli trójkątny pojemnik (w sumie bardzo logiczne założenie) jest na paliwo to chyba można założyć symetrycznie dwa, po każdej stronie.
Co do trybu pracy to w WLU piszą że umożliwiał ładowanie akumulatorów oraz zapewniał oświetlenie i napęd silników obrabiarek warsztatowych oraz rozruch silników czołgowych więc nie jestem pewien czy tak całkiem krótkotrwała praca.
Inna sprawa że nie jestem w stanie stwierdzić np. na otwartym agregacie EPZ czy nie było tam zbiornika wewnątrz...
Odnośnie skrzynki pod spodem oraz osi i resorów na zdjęciu EP.II (WLU 87 str. 13) nieźle widać, a rozwiązanie pewnie do pewnego stopnia analogiczne chociaż EP.II miał inny układ wewnętrzny.

Jeszcze jedna myśl. Mianowicie rama. Czytając opis EP.II znalazłem informację, że po początkowych nitowanych ramach zmieniono technologie na spawanie i EP-1 właśnie na spawany wygląda. Nie widać nitowań w narożnikach, a dodatkowo widać wspawane żebro usztywniające w miejscu mocowania resorów.

Kolejna sprawa odnośnie długotrwałości pracy EC-1. Pewną wskazówkę znalazłem w "10. Brygada Kawalerii w 1939- roku - organizacja (...)" K. Gaja. Na stronie 46 (tu konkretnie opisuje Dywizjon rozpoznawczy) podane są JN (jednostki napełnienia) z norm kwatermistrzowskich dla poszczególnych pojazdów i EC-1 ma dokładnie taką samą jak PF-508/518 tj. 20dm3...