18-10-26 23:17
18-10-26 23:17
Re: CIEKAWOSTKI
Na forum
Od 2003
Galerie - 9
W Rupieciarni - 2
Jańcio. Ty to masz sokoli wzrok, ale ja mam lepszy. To urządzenie z boku to nie kosiarka, ale prasa do belowania słomy, widać zbelowaną słomę w kształcie kostki.
Pozdrawiam.
Andrzej K.
19-10-26 16:38
19-10-26 16:38
Re: CIEKAWOSTKI
Na forum
Od 2005
Relacje w toku - 2
Relacje z galerią - 5
Projekt 50 Lat MM
W oryginale było HARVESTER czyli KOMBAJN. Jaroslav zasugerował mi słowo „kosić” a ja się dałem nabrać :-) Oczywiście kombajn zbierał to, co było po jego lewej stronie, a woły szły po już ogołoconej ziemi.

JESZCZE O OGNIU NA PASACH STARTOWYCH



Na tym zdjęciu widać interesujące szczegóły.


W JAKI SPOSÓB PILOTOWANO TWIN MUSTANGI?

F-82 Twin Mustang powstał poprzez połączenie dwóch kadłubów, co pozwalało pilotom na przekazywanie sobie sterów w trakcie lotu. Nie była to jednak współpraca całkowicie równorzędna. Firma North American Aviation połączyła dwa wydłużone kadłuby myśliwców P-51 wspólnym skrzydłem, aby zapobiec skrajnemu wyczerpaniu pilotów podczas długodystansowych misji eskortowych nad Pacyfikiem.



W pierwotnych wersjach przeznaczonych do dalekiego zasięgu oba kokpity wyposażono w pełny zestaw przyrządów i elementów sterowniczych. W lewym kadłubie zasiadał dowódca załogi, a w prawym – w pełni wykwalifikowany drugi pilot. Oba stanowiska posiadały własny drążek sterowy, pedały steru kierunku, przepustnice oraz przyrządy pokładowe, przy czym główne wyłączniki silników i kluczowe systemy znajdowały się po lewej stronie. Piloci dzielili się obowiązkami, pracując zmianowo.

Pilot w lewym kokpicie odpowiadał za starty, lądowania oraz manewry bojowe, natomiast po osiągnięciu wysokości przelotowej załoga mogła wymieniać się kontrolą nad maszyną. Podczas gdy jeden z pilotów prowadził samolot, drugi zajmował się sprawdzaniem map nawigacyjnych, zarządzaniem przepływem paliwa pomiędzy licznymi zbiornikami, spożywaniem posiłków lub po prostu odpoczynkiem i rozprostowaniem kości.

W trakcie lotu ustabilizowanego (poziomego) stery przejmował wczesny system autopilota, co dodatkowo zmniejszało wysiłek fizyczny załogi. W lutym 1947 roku egzemplarz P-82B o nazwie „Betty Jo” potwierdził słuszność tej koncepcji, wykonując lot bez międzylądowania z Hawajów do Nowego Jorku – pokonując około 8129 km w czasie 14 godzin i 32 minut. Wynik ten pozostaje do dziś rekordem dla myśliwców z napędem śmigłowym.

Sytuacja ta uległa zmianie, gdy w okresie zimnej wojny Twin Mustang został przekształcony w myśliwiec przechwytujący, zdolny do działań w każdych warunkach pogodowych, także w nocy. W wariantach F-82F, F-82G oraz przystosowanej do warunków zimowych wersji F-82H, pod centralną częścią skrzydła zamontowano charakterystyczną, wypukłą gondolę radarową. Obsługa radaru wymagała obecności wyspecjalizowanego operatora, a nie drugiego pilota. Aby wygospodarować miejsce na aparaturę radarową, z prawego kokpitu usunięto elementy sterownicze. Technicy usunęli drążek sterowy oraz pedały steru kierunku, wypełniając powstałą przestrzeń ekranami radarowymi, regulatorami wzmocnienia sygnału i innymi elementami elektronicznymi. Odtąd jedynie pilot w lewej kabinie mógł sterować samolotem. Jeśli pilot ten zostałby ranny lub stracił przytomność, operator radaru siedzący po prawej stronie nie miał żadnej możliwości mechanicznego sprowadzenia maszyny na ziemię.


JAKIM CUDEM ARTYLERZYŚCI BISMARCKA NIE ZESTRZELILI ANI JEDNEGO, POWOLNEGO SWORDFISHA?



Wynikało to z połączenia kilku czynników:

- Niedopasowanie systemów kierowania ogniem
„Bismarck” był wyposażony w zaawansowane analogowe komputery artyleryjskie, zaprojektowane do obliczania wyprzedzenia i trajektorii dla nowoczesnych, szybkich jednopłatowców, osiągających prędkości powyżej 320 km/godzinę. Przestarzałe dwupłatowce Swordfish w pełni obciążone osiągały prędkość maksymalną na poziomie morza zaledwie około 160 km/godz., a w warunkach silnego przeciwnego wiatru nad Atlantykiem poruszały się jeszcze wolniej. W rezultacie automatyczne systemy obliczeniowe oraz artylerzyści stale strzelali ze zbyt dużym wyprzedzeniem.

- Nieskuteczność zapalników uderzeniowych
Wiele pocisków przeciwlotniczych wyposażono w zapalniki kontaktowe, które miały detonować w momencie zetknięcia z wzmocnionym metalowym poszyciem nowoczesnych samolotów. Ponieważ konstrukcja Swordfishów opierała się na płótnie lnianym naciągniętym na metalowo-drewniany szkielet, niektóre pociski przelatywały przez nie na wylot, nie napotykając oporu wystarczającego do aktywacji zapalnika.

- Celowanie ręczne i wywoływanie rozbryzgów wody
Gdy systemy automatyczne zawodziły, artylerzyści przechodzili na celowanie ręczne lub korzystali z uzbrojenia pomocniczego (działek kalibru 37 mm i 20 mm). Według niektórych relacji, z dział głównych i pomocniczych celowo ostrzeliwano taflę wody tuż przed wolno lecącymi samolotami, aby wywołać potężne rozbryzgi, które miały zakłócić ich podejście do ataku.

- Słaba widoczność i warunki nocne
Niektóre ataki (na przykład ten przeprowadzony późną nocą przez maszyny z lotniskowca HMS „Victorious”) miały miejsce w trudnych warunkach pogodowych, przy słabym oświetleniu lub w ciemnościach, co znacząco utrudniało załodze okrętu śledzenie celów i prowadzenie ognia w trybie ręcznym.


JAKIE BYŁY NAJBARDZIEJ NIETYPOWE PRZYCZYNY AWARII SPRZĘTU PODCZAS II WOJNY ŚWIATOWEJ?

W listopadzie 1942 roku niemiecka 22. Dywizja Pancerna otrzymała rozkaz wsparcia oblężonej pod Stalingradem 6. Armii. Czołgi jednostki przez miesiące pozostawały w rezerwie, przykryte słomą dla ochrony przed mroźną rosyjską zimą. Kiedy załogi próbowały uruchomić silniki, ponad połowa czołgów Panzer 38 odmówiła posłuszeństwa. Okazało się, że w pojazdach zagnieździły się tysiące myszy polnych, szukających ciepła i schronienia w słomie. Gryzonie przegryzły instalację elektryczną, paraliżując dywizję pancerną, zanim ta zdążyła oddać choćby jeden strzał.

Jeszcze bardziej niezwykłe zagrożenie biologiczne niemal doprowadziło do zniszczenia amerykańskiej bazy lotniczej. W 1943 roku armia amerykańska pracowała nad „projektem X-Ray” – planem wyposażenia nietoperzy (konkretnie gatunku *Tadarida brasiliensis*) w niewielkie ładunki zapalające, które miały zostać zrzucone nad japońskimi miastami.



Podczas testów w Carlsbad w stanie Nowy Meksyk, uzbrojone nietoperze przypadkowo wydostały się na wolność, zanim jeszcze zapadły w sen zimowy. Zwierzęta te naturalnie szukały najwyżej położonych i najciemniejszych miejsc do odpoczynku – a tak się złożyło, że były to więźby dachowe wieży kontroli lotów, koszar oraz hangarów w bazie Carlsbad Army Airfield. Gdy zadziałały zapalniki czasowe, znaczna część bazy spłonęła – co widzimy na zrobionym wtedy zdjęciu.



Być może jednak najbardziej absurdalna awaria techniczna wydarzyła się pod powierzchnią oceanu. Niemiecki okręt podwodny U-1206 wyposażono w nowoczesną toaletę ciśnieniową, przystosowaną do użycia na dużych głębokościach. Jej obsługa wymagała specjalistycznej wiedzy i precyzyjnej sekwencji działań przy skomplikowanym układzie zaworów. W kwietniu 1945 roku dowódca jednostki, Karl-Adolf Schlitt, użył toalety w sposób nieprawidłowy, co doprowadziło do wpłynięcia do wnętrza okrętu wody morskiej pod wysokim ciśnieniem oraz nieczystości. Woda zalała komorę baterii tuż pod łazienką, wytwarzając śmiercionośny chlor. Zmuszony do wynurzenia się w celu wentylacji okrętu, U-1206 został natychmiast zauważony i zbombardowany przez brytyjskie patrole, co doprowadziło do zatopienia okrętu… przez spłuczkę.
21-10-26 17:47
21-10-26 17:47
Re: CIEKAWOSTKI
Na forum
Od 2005
Relacje w toku - 2
Relacje z galerią - 5
Projekt 50 Lat MM
WOJSKOWE SŁONIE



Słoń o imieniu Elmer dostarcza beczkę z paliwem do amerykańskiego samolotu transportowego w stanie Assam w Indiach, podczas II wojny światowej. Słonie były powszechnie wykorzystywane przez armię amerykańską oraz miejscowych pracowników do transportu ciężkich ładunków i beczek z paliwem. Zdjęcie wykonano mniej więcej w styczniu lub lutym 1945 roku.


CZY PROJEKTUJĄC LINIĘ MAGINOTA, FRANCJA NIE PRZEWIDZIAŁA, ŻE NIEMCY MOGĄ JĄ PO PROSTU OMINĄĆ?



Francja nie tylko przewidywała, że Niemcy mogą ominąć linię Maginota – zmuszenie niemieckiej armii do obejścia jej było wręcz założeniem całego planu. Po utracie 1,4 miliona żołnierzy w czasie I wojny światowej, Francja zmagała się w latach 30. XX wieku z poważnym deficytem demograficznym: licząc około 40 milionów obywateli, musiała stawić czoła Niemcom, których populacja zbliżała się do 70 milionów. Planiści wiedzieli, że nie dysponują wystarczającą liczbą ludzi, aby obsadzić całą granicę – od Szwajcarii aż po Morze Północne – w sposób zapewniający równą liczebność wojsk na każdym odcinku. Umocnienia wzdłuż Alzacji i Lotaryngii miały pełnić funkcję bariery pozwalającej na oszczędne gospodarowanie siłami.



Dzięki zabezpieczeniu bezpośredniej granicy francusko-niemieckiej za pomocą masywnych betonowych konstrukcji, podziemnych systemów kolejowych i wysuwanych wież artyleryjskich, Francja mogła utrzymać ten sektor przy użyciu relatywnie niewielkich oddziałów fortecznych. Pozwoliło to skierować najlepsze francuskie dywizje zmotoryzowane oraz Brytyjski Korpus Ekspedycyjny na północ. Planowano, że ewentualny nowy konflikt rozegra się na terytorium Belgii, co miało uchronić francuskie zagłębia przemysłowe przed zniszczeniami, jakich doświadczyły w latach 1914–1918, a jednocześnie zapewnić obecność sił brytyjskich u boku armii francuskiej. Rozciągnięcie linii wzdłuż granicy francusko-belgijskiej było niemożliwe zarówno z powodów politycznych, jak i geograficznych. Do 1936 roku Belgia była sojusznikiem Francji; budowa muru wzdłuż wspólnej granicy byłaby sygnałem, że Francja zamierza pozostawić Brukselę na pastwę niemieckiej agresji.



Co więcej, na północy, we Flandrii, wysoki poziom wód gruntowych sprawiał, że budowa głębokich podziemnych tuneli była praktycznie niewykonalna – obiekty te byłyby nieustannie zalewane. Plan zawiódł nie dlatego, że Niemcy obeszli linię, lecz dlatego, że francuscy planiści błędnie ocenili, którędy nastąpi to obejście. Spodziewając się powtórki inwazji z 1914 roku przez otwarte równiny Belgii, siły alianckie pospieszyły na północ, nad rzekę Dyle, by tam zatrzymać niemiecki natarcie. W tym samym czasie niemieckie jednostki pancerne wykorzystały krytyczny słaby punkt francuskiej obrony: Ardeny. Francuskie dowództwo, wychodząc z założenia, że gęste lasy i strome wąwozy są nie do przebycia dla czołgów, powierzyło ochronę Mozy w rejonie Sedanu słabo wyposażonym dywizjom rezerwowym. Siedem dywizji pancernych przedarło się przez leśne dukty, w ciągu trzech dni przekroczyło rzekę i wyszło na tyły armii alianckich w Belgii.


PO CO BUDOWANO SAMOLOTY Z MIESZANYM NAPĘDEM ODRZUTOWYM I ŚMIGŁOWYM?



Aby połączyć zasięg śmigła z prędkością bojową odrzutowca, inżynierowie z czasów zimnej wojny po prostu przykręcili oba do tego samego samolotu. Załogi słynnie nazywały to „sześć obrotów i cztery spalanie”. Najsłynniejszym przykładem tej koncepcji mieszanego napędu jest Convair B-36 Peacemaker, główny środek odstraszania nuklearnego z początków zimnej wojny. Do przenoszenia broni termojądrowej na całym świecie wymagał oszczędności paliwa, jaką zapewniało sześć masywnych, 28-cylindrowych silników gwiazdowych Pratt & Whitney, zamontowanych w układzie pchającym.

Aby uniknąć przechwycenia nad radziecką przestrzenią powietrzną, inżynierowie dodali cztery silniki turboodrzutowe General Electric J47 w podwójnych gondolach w pobliżu końcówek skrzydeł. Silniki te były odpalane, aby skrócić rozbieg i umożliwić sprint z prędkością 700 km/h nad celami.



Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych borykała się z podobnym problemem w operacjach lotniskowych. Wczesne silniki odrzutowe rozkręcały się zbyt wolno w przypadku przerwanych lądowań na lotniskowcach, znanych jako „bolter”. Jeśli pilot nie dotknął linki hamującej, samolot nie mógł wygenerować wystarczająco dużej siły ciągu, aby wznieść się w powietrze. Ryan FR-1 Fireball rozwiązał ten problem, umieszczając standardowy silnik gwiazdowy Wrighta w dziobie, aby zapewnić natychmiastową reakcję przepustnicy wokół pokładu lotniskowca, oraz silnik turboodrzutowy w części ogonowej do walki z dużą prędkością.



Do patroli morskich Lockheed P-2 Neptune przez bardzo wiele lat wykorzystywał silnik mieszany. Polowanie na okręty podwodne wymagało od samolotu krążenia z niską prędkością przez dziesięć do dwunastu godzin – co idealnie pasowało do silników tłokowych. Jednakże start z pełnym ładunkiem torped i bomb głębinowych wymagał ogromnego ciągu. Lockheed dodał dwa moduły odrzutowe Westinghouse pod skrzydła, przeznaczone do startów i szybkich przelotów. Po dotarciu na miejsce załoga wyłączała silniki i wykonywała przelot na śmigłach.



Mieszanie napędów rozwiązało nawet problemy logistyczne. W latach 50. XX wieku Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych eksploatowały bombowce o napędzie wyłącznie odrzutowym, takie jak B-47 Stratojet, podczas gdy ich flota powietrznych tankowców składała się z maszyn Boeing KC-97 Stratotanker, wyposażonych w silniki tłokowe. Różnica prędkości była tak znaczna, że KC-97 musiał lecieć w płytkim locie nurkowym, aby dotrzymać kroku bombowcowi, podczas gdy ten z kolei musiał zwolnić do prędkości bliskiej prędkości przeciągnięcia. Rozwiązaniem zaproponowanym przez firmę Boeing był wariant KC-97L, w którym do tankowca dodano dwa silniki odrzutowe, co pozwoliło mu na osiąganie prędkości umożliwiających tankowanie obsługiwanych przez niego bombowców.


ROBIMY SOBIE SELFIE!

24-10-26 11:09
24-10-26 11:09
Re: CIEKAWOSTKI
Na forum
Od 2005
Relacje w toku - 2
Relacje z galerią - 5
Projekt 50 Lat MM
CO POSZŁO NIE TAK Z FAIREY ALBACORE, SKORO ZAŁOGI WOLAŁY OD NIEGO STARSZEGO SWORDFISHA?



Wprowadzony do służby w 1940 roku Albacore miał poprawić komfort załogi, oferując lepszą aerodynamikę i mocniejszy silnik. W rzeczywistości okazał się maszyną pełną wad, które czyniły go wręcz niebezpiecznym w warunkach działań z pokładów lotniskowców. Największy atut Albacore’a – zamknięta osłona kabiny – okazał się dla lotników morskich katastrofą.

Lądowania na lotniskowcu oraz ataki torpedowe na niskim pułapie wymagają niezakłóconej widoczności pokładu i powierzchni oceanu. Szyby w Albacore łatwo pokrywały się olejem silnikowym, parowały w niskich temperaturach, a podczas deszczu stawały się nieprzejrzyste. W trakcie operacji nocnych osłona odbijała światło przyrządów pokładowych oraz wiązki wrogich reflektorów przeciwlotniczych, oślepiając pilota.

Otwarta kabina modelu Swordfish, choć mroźna, zapewniała za to doskonałą, niczym nieograniczoną widoczność.

Co gorsza, osłona była słabo uszczelniona. Zjawiska aerodynamiczne sprawiały, że do wnętrza kabiny zasysane były szkodliwe spaliny silnikowe. Załogi tak bardzo tego nie znosiły, że często latały z otwartą i zablokowaną osłoną – co całkowicie niwelowało sens jej istnienia.

Pod względem mechanicznym Albacore wyposażono w nowy, 14-cylindrowy silnik Bristol Taurus z rozrządem suwakowym. Choć na papierze jednostka ta prezentowała się imponująco, w praktyce była kapryśna, podatna na poważne awarie i miała chroniczne problemy z przegrzewaniem się. Nawet gdy silnik działał bez zarzutu, Albacore oferował jedynie nieznacznie wyższą prędkość niż jego poprzednik, a przy tym był znacznie cięższy i mniej zwrotny.

Pilot Swordfisha mógł natomiast wykonywać gwałtowne manewry swoim powolnym, lecz niezwykle czułym na stery dwupłatowcem, skutecznie unikając ognia artylerii przeciwlotniczej. Albacore sprawiał wrażenie ociężałego i niezdarnego, przez co podczas ataku stawał się łatwym celem. Do 1943 roku Royal Navy po cichu je wycofała, zastępując je jednopłatowcami takimi jak Fairey Barracuda czy Grumman Avenger. Przestarzały Fairey Swordfish przetrwał swojego następcę – operując z pokładów lotniskowców eskortowych, zwalczał niemieckie okręty podwodne, i pozostał w pierwszej linii aż do zakończenia wojny w 1945 roku.


JAK TO MOŻLIWE, ŻE TACHIKAWA KI-77 – SAMOLOT Z CZASÓW II WOJNY ŚWIATOWEJ – OSIĄGNĄŁ ZASIĘG 18 000 KILOMETRÓW, NAWET JEŚLI BYŁ MASZYNĄ EKSPERYMENTALNĄ?



2 lipca 1944 maszyna wykonała 19 okrążeń po trasie trójkątnej w rejonie Mandżurii, lądując po 57 godzinach i 9 minutach. Pokonany dystans wyniósł 16.435 km przy średniej prędkości 288,2 km/h – był to wynik o 3499 km lepszy od dotychczasowego rekordu 12.936 km, ustanowionego przez włoski samolot Savoia-Marchetti SM.75 w sierpniu 1939 roku (leciał po zamkniętym okręgu).

W momencie lądowania w zbiornikach Ki-77 pozostało jeszcze 800 litrów paliwa (z początkowego zapasu 12 200 litrów), co oznacza, że maksymalny zasięg samolotu wynosił około 18 000 km.

Aby uzyskać zasięg 18 000 kilometrów przy użyciu technologii z epoki II wojny światowej, inżynierowie przekształcili samolot w ogromny, latający zbiornik paliwa.

Projekt Ki-77 powstał w 1939 roku jako przedsięwzięcie cywilne, sponsorowane przez gazetę „Asahi Shimbun”. Celem był lot bez międzylądowań z Tokio do Nowego Jorku, mający uświetnić 2600. rocznicę powstania Cesarstwa Japonii.



Po wybuchu II wojny światowej projekt przejęła Cesarska Armia Japońska, dążąc do ustanowienia bezpośredniego połączenia lotniczego z sojusznikiem z państw Osi – Niemcami. Tak imponujący zasięg uzyskano dzięki trzem rozwiązaniom konstrukcyjnym: optymalizacji aerodynamiki, rygorystycznemu zarządzaniu masą oraz specjalnemu dostrojeniu silników.

Ki-77 wyposażono w skrzydła o profilu laminarnym, zaprojektowane przez dr. Hidemasę Kimurę z Cesarskiego Uniwersytetu w Tokio. Skrzydła te charakteryzowały się bardzo dużym wydłużeniem – były długie, smukłe i miały rozpiętość bliską 30 metrów.

Taka konstrukcja opóźniała oderwanie warstwy przyściennej powietrza, co znacząco zmniejszało opór aerodynamiczny w porównaniu ze standardowymi bombowcami z tamtego okresu. W centralnej części skrzydeł oraz w dolnej sekcji kadłuba umieszczono zintegrowane zbiorniki paliwa o łącznej pojemności 11.155 litrów. W pełni zatankowany Ki-77 ważył przy starcie 16.725 kilogramów, z czego paliwo stanowiło aż 56% masy całkowitej.


Na zdjęciu Tachikawa Ki-77 pokładzie lotniskowca eskortowego „Bogue”, który po II wojnie światowej przetransportował zdobytą samolot do Stanów Zjednoczonych w celu jej poddania ocenie.

Aby to osiągnąć, z samolotu usunięto wszelkie zbędne elementy: nie posiadał on opancerzenia ani uzbrojenia obronnego, a jego kabina – pozbawiona systemu ciśnieniowego – była utrzymana w skrajnie spartańskim standardzie. Silniki zostały dostosowane do długotrwałego lotu, a nie do osiągania dużych prędkości czy wykonywania manewrów bojowych.

Samolot był napędzany dwoma 14-cylindrowymi silnikami gwiazdowymi Nakajima Ha-115, z których każdy osiągał moc 1170 koni mechanicznych. Silniki te skonfigurowano tak, aby pracowały przy bardzo niskich obrotach, co pozwalało zoptymalizować zużycie paliwa podczas powolnego, jednostajnego lotu przelotowego – warunku niezbędnego w przypadku wyprawy trwającej kilka dni.

Zasięg wynoszący 18.000 kilometrów osiągnięto dzięki całkowitemu podporządkowaniu konstrukcji efektywności paliwowej, kosztem wszelkich innych parametrów lotnych.



A co z pilotami?

W rekordowym locie z lipca 1944 roku samolot miał 5-osobową załogę, która mieściła się w szczelnej, opływowej i bardzo ciasnej kabinie ulokowanej w przedniej części kadłuba. Ze względu na ogromne ilości paliwa, które musiały zmieścić się w samolocie, konstrukcja kadłuba była niezwykle smukła, co drastycznie ograniczało przestrzeń życiową dla ludzi.

- Załogę stanowiło 5 osób (2 pilotów, 2 inżynierów pokładowych oraz radiooperatora)
- Kabina pilotów była wyposażona w dwa stanowiska obok siebie (pilot i drugi pilot) z doskonałą widocznością. Zaraz za nimi znajdowały się ciasne stanowiska dla reszty załogi (mechaników i radiooperatora).
- Kadłub Ki-77 został zaprojektowany tak, aby zminimalizować opór powietrza. Kabina była w pełni odizolowana i uszczelniona, co miało ułatwić loty na dużych wysokościach i zmniejszyć potrzebę ciągłego używania masek tlenowych. System ten jednak przeciekał i podczas wielogodzinnych lotów załoga i tak musiała korzystać z aparatury tlenowej. Prawie cała pozostała przestrzeń wewnątrz skrzydeł (aż 70% ich objętości) oraz wolne miejsca w kadłubie były zaadaptowane na potężne zbiorniki paliwa, przez co załoga spędziła ponad 57 godzin lotu rekordowego stłoczona na minimalnej przestrzeni.

*

Był jeszcze wcześniejszy lot, w lipcu 1943 roku. Maszyna wystartowała ze Singapuru, lecz zaginęła nad Oceanem Indyjskim – najprawdopodobniej została zestrzelona przez brytyjskie myśliwce po złamaniu szyfrów przez ośrodek w Bletchley Park. Oto szczegóły lotu:
- Start 7 lipca 1943
- Z Singapuru do lotniska Sarabus na Krymie (obecnie Gwardiejskoje na Ukrainie)
- Celem misji było nawiązanie bezpośredniego połączenia transportowo-dyplomatycznego między Japonią a hitlerowskimi Niemcami.
- Załoga 8 osób, w tym 3 oficerów Cesarskiej Armii Japońskiej.
- Był to drugi egzemplarz prototypowy, nieuzbrojony, z wielkim zapasem paliwa.
- Dzięki systemowi ULTRA Alianci znali plan lotu; bezbronny samolot nie miał szans w starciu z patrolowymi myśliwcami nad Oceanem Indyjskim.


BYŁY NIE TYLKO W BERLINIE



Oto Flaktürme w Wiedniu. Po wojnie uznano, że jej usunięcie kosztowałoby zbyt dużo pieniędzy.
25-10-26 13:54
25-10-26 13:54
Re: CIEKAWOSTKI
Na forum
Od 2005
Relacje w toku - 2
Relacje z galerią - 5
Projekt 50 Lat MM
W JAKI SPOSÓB RAF OSTATECZNIE ODKRYŁ TAKTYKĘ „SCHRÄGE MUSIK” I JAKIE ZMIANY WPROWADZONO, ABY JEJ PRZECIWDZIAŁAĆ?

W 1943 roku bombowce RAF-u zaczęły w niewyjaśnionych okolicznościach eksplodować w powietrzu. Zagadka „Schräge Musik” zaczęła się wyjaśniać dopiero wtedy, gdy mechanicy zauważyli, że ślady po kulach wskazują prosto w górę. Początkowo załogi podejrzewały tzw. „scarecrow shells” (pociski na strachy) – mityczne niemieckie ładunki, które po wybuchu miały przypominać płonący bombowiec. W rzeczywistości chodziło o „Schräge Musik” („ukośną muzykę”) – taktykę wykorzystującą krytyczną lukę w konstrukcji brytyjskich samolotów.

Brytyjskie ciężkie bombowce, takie jak Avro Lancaster czy Handley Page Halifax, były silnie uzbrojone w broń defensywną, jednak brakowało im wieżyczki strzeleckiej umieszczonej pod kadłubem. Luftwaffe wykorzystała ten „martwy punkt”, montując w kadłubach swoich nocnych myśliwców (zazwyczaj Bf 110 lub Ju 88) podwójne działka kalibru 20 mm lub 30 mm, skierowane w górę pod kątem około 60–70 stopni.


Oto schemat instalacji działek w systemie „Schräge Musik”, ukazujący stromy kąt nachylenia broni.

Niemiecki pilot namierzał bombowiec, ustawiał się bezpośrednio pod nim i wyrównywał prędkość. Z tej bezpiecznej pozycji otwierał ogień prosto w górę – w skrzydła wypełnione paliwem lub w komorę bombową. Dzięki zastosowaniu specjalnej amunicji pozbawionej smugaczy, załogi RAF-u nie były w stanie dostrzec nadchodzącego ataku.

RAF odkrywał tę taktykę stopniowo. Pierwsze poszlaki pochodziły z uszkodzonych bombowców, które zdołały powrócić do bazy; czasami strzelec z górnej wieżyczki lub celowniczy bombowy dostrzegali na ułamek sekundy sylwetkę wrogiego myśliwca pod swoim samolotem albo błyski wystrzałów z maszyny lecącej poniżej. Ostateczny dowód rzeczowy uzyskano dzięki przejętemu sprzętowi.

Gdy niemieckie nocne myśliwce rozbijały się na terytorium aliantów, śledczy odkrywali w nich nietypowe, skierowane w górę działka. Kluczowy przełom nastąpił w lipcu 1944 roku, kiedy niemiecki nocny myśliwiec Ju 88 – wyposażony w ściśle tajne urządzenia – przez pomyłkę wylądował w bazie RAF Woodbridge.



Dzięki temu Brytyjczycy zyskali pełny wgląd w to, w jaki sposób niemieckie myśliwce nocne lokalizowały i niszczyły swoje cele. Gdy RAF zrozumiał stosowaną taktykę, wprowadzono szereg pilnych zmian. Najskuteczniejszym środkiem zaradczym o charakterze technicznym była modyfikacja radaru do obserwacji terenu typu H2S. Naukowcy dodali dla radiooperatora wyświetlacz o kryptonimie „Fishpond” (oficjalnie: Unit 182). Urządzenie to – działające w oparciu o wskaźnik sytuacji dookólnej (PPI) – pozwalało wykrywać echa radarowe samolotów zbliżających się do bombowca od dołu.

Celowniczym zalecono, aby częściej obserwowali przestrzeń pod samolotem, wyglądając przez wykonane z pleksiglasu elementy w nosowej części kadłuba oraz przez wypukłe okna w podłodze. W niektórych eskadrach wprowadzano doraźne modyfikacje polowe, wycinając w podłodze otwory i montując w nich karabin maszynowy kalibru .303 skierowany w dół; rozwiązanie to nie stało się jednak standardem fabrycznym, głównie ze względu na dodatkową masę oraz zwiększony opór aerodynamiczny.

RAF odkrył również, że niemieckie myśliwce nocne wykorzystywały pokładowe radary ostrzegawcze bombowców (system „Monica”) jako swoiste radiolatarnie naprowadzające. Dowództwo Lotnictwa Bombowego wydało załogom polecenie wyłączania systemu „Monica”, co skutecznie uniemożliwiło niemieckim urządzeniom wykrywanie bombowców.


FOTKA Z WIELKIEJ WOJNY

,

Estuarium Tamizy, 1 kwietnia 1916 . Tak sterowiec Zeppelin L15 zakończył swój żywot podczas nalotu w nocy z 31 marca na 1 kwietnia 1916 roku, po trafieniu go przez działo przeciwlotnicze: sterowiec powoli opadał, aż wreszcie znalazł się w rzece.



Załogę uratowano.

CZY ISTNIAŁ KIEDYKOLWIEK SAMOLOT, KTÓRY NA PAPIERZE PREZENTOWAŁ SIĘ ZNAKOMICIE, A W RZECZYWISTOŚCI OKAZAŁ SIĘ KATASTROFALNY?

Na papierze Vought F7U Cutlass miał być rewolucyjnym myśliwcem zdolnym do osiągnięcia prędkości Mach 1. W praktyce jednak maszyna była tak niebezpiecznie słaba, że piloci żartowali, iż jej silniki generują mniej ciągu niż suszarka do włosów. Pod koniec lat 40. XX wieku Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych poszukiwała myśliwca pokładowego nowej generacji, zdolnego do przechwytywania radzieckich bombowców, zanim te dotrą do floty. Firma Vought zaproponowała konstrukcję ze skrzydłami o dużym skosie i bez usterzenia poziomego, opartą na przejętych niemieckich danych aerodynamicznych.



Był to pierwszy myśliwiec pokładowy zaprojektowany od podstaw z myślą o wykorzystaniu dopalaczy oraz pierwszy wyposażony w pełni hydrauliczny układ sterowania. Specyfikacja techniczna obiecywała maszynę, która dzięki swoim osiągom wyprzedzi każdego przeciwnika. Samolot okazał się jednak porażką już na etapie projektu, głównie za sprawą silników turboodrzutowych firmy Westinghouse. Ich osiągi były znacznie niższe od zakładanych, co przyniosło maszynie przydomek „Gutless Cutlass” (ang. *gutless* – bezsilny, słaby).



Brak mocy był szczególnie niebezpieczny podczas operacji na lotniskowcach. Jeśli pilotowi nie udało się zahaczyć o liny hamujące podczas lądowania, potrzebował natychmiastowego ciągu, aby przerwać manewr i odejść na drugi krąg. Silniki Cutlassa reagowały jednak zbyt wolno, co często prowadziło do sytuacji, w której samolot tracił wysokość poniżej poziomu pokładu lotniczego lub uderzał w taflę wody. Konstrukcja pozbawiona usterzenia poziomego wymuszała bardzo strome ustawienie kadłuba z uniesionym nosem, co wymagało zastosowania delikatnego przedniego podwozia – elementu, który często ulegał awarii. Brak usterzenia poziomego wiązał się z jeszcze jednym, śmiertelnie niebezpiecznym problemem konstrukcyjnym. Aby przy niskich prędkościach – podczas startu i lądowania – uzyskać wystarczającą siłę nośną, Cutlass musiał utrzymywać bardzo duży kąt natarcia, wynoszący aż 20 stopni. Inżynierowie Vought osiągnęli to, wyposażając samolot w wyjątkowo długą goleń przedniego podwozia; gdy maszyna stała na pokładzie, pilot znajdował się aż około 4,5 metra nad jego powierzchnią. Ta smukła konstrukcja często zawodziła pod wpływem gwałtownego uderzenia podczas lądowania na lotniskowcu. Ponieważ podwozie znajdowało się bezpośrednio pod kabiną pilota, jego załamanie powodowało uderzenie nosa samolotu w stalowy pokład, co prowadziło do obrażeń pilota lub jego uwięzienia wewnątrz maszyny. Z powodu awarii silników, wycieków z układu hydraulicznego oraz uszkodzeń konstrukcyjnych, Cutlass odnotował najwyższy wskaźnik wypadkowości spośród wszystkich myśliwców Marynarki Wojennej ze skrzydłami o dużym skosie. Zanim w 1957 roku po cichu wycofano go z eksploatacji, pochłonął życie czterech pilotów doświadczalnych oraz 21 wojskowych.
27-10-26 15:40
27-10-26 15:40
Re: CIEKAWOSTKI
Na forum
Od 2005
Relacje w toku - 2
Relacje z galerią - 5
Projekt 50 Lat MM
JAK RYZYKOWNY BYŁ DLA BRYTYJSKICH PILOTÓW MANEWR PRZECHYLANIA LATAJĄCYCH BOMB V1 POPRZEZ KONTAKT KOŃCÓWKĄ SKRZYDŁA I JAKICH UMIEJĘTNOŚCI WYMAGAŁ?



To oczywiste: lot w tak bliskiej odległości od jakiegokolwiek innego obiektu latającego jest skrajnie niebezpieczny. Nawet jeśli drugi statek powietrzny „współpracuje”, jeden nieostrożny ruch może doprowadzić do zniszczenia obu maszyn. W tym przypadku mamy do czynienia z „robotem” – latającą bombą, która w ograniczonym zakresie potrafi korygować swój lot, a jej samej jest całkowicie obojętne, czy zostanie zniszczona, czy nie.

Generalnie koncepcja polegała na tym, że pilot maszyny przechwytującej wykorzystywał przepływ powietrza nad skrzydłem swojego samolotu, aby gwałtownie przechylić V1. Wbrew powszechnemu przekonaniu – a także rysunku z Meteorem – na ogół starano się unikać fizycznego styku płatów.

Jeśli nacisk powietrza od dołu wytworzony przez idącą w górę końcówkę skrzydła myśliwca było wystarczająco silne, systemy sterowania V1 nie były w stanie go skompensować, co prowadziło do utraty kontroli nad pociskiem. Metodę tę traktowano jedynie jako rozwiązanie typu „lepsze to niż nic” i z pewnością nie była ona standardowym sposobem zwalczania tych celów.

Po pierwsze, pilot myśliwca musiał w odpowiednim czasie dostrzec V1 i – co równie ważne – zdołać go dogonić. To drugie było sporym wyzwaniem, ponieważ samoloty śmigłowe osiągnęły już wówczas kres swoich możliwości, a maszyny odrzutowe dopiero wchodziły do służby. Co więcej, samo wykrycie V1 przez radar nie gwarantowało, że myśliwce dotrą na miejsce na czas. Zazwyczaj ataki przeprowadzano przy użyciu broni pokładowej.

Oczywiście istniało ryzyko, że trafiony pocisk eksploduje w powietrzu, niszcząc przy okazji atakujący samolot, jednak nie każdy atak ogniowy kończył się w ten sposób. Biorąc pod uwagę złożoność manewrowania pod skrzydłem V1, ataki z użyciem działek były prawdopodobnie znacznie bezpieczniejsze.



Gdy do służby weszły odrzutowe samoloty Gloster Meteor, szybko skierowano je do zadań związanych z przechwytywaniem V1. Dzięki dużej prędkości na niskich wysokościach, na których latały V1, sprawdzały się w tej roli znakomicie, skutecznie wykorzystując swoje cztery działka kalibru 20 mm, zamontowane w nosie kadłuba. Mimo to odnotowano przynajmniej jeden przypadek, w którym pilot Meteora zastosował technikę przechylania V1 skrzydłem, choć nie była to praktyka powszechna.


DLACZEGO SFINKSOWI BRAKUJE NOSA?



To nie armaty Napoleona odstrzeliły nos Sfinksowi.

W 1378 roku pewien rozwścieczony człowiek wbił długie dłuta w twarz posągu i odłupał jego fragment – czyn ten przypłacił własnym życiem. Mężczyzną tym był muzułmański sufita o imieniu Muhammad Sa’im al-Dahr. Jak podaje XV-wieczny arabski historyk Al-Makrizi, miejscowi egipscy chłopi składali Sfinksowi ofiary, licząc na lepsze zbiory. Oburzony tym, co uważał za jawne bałwochwalstwo, Sa’im al-Dahr wziął sprawy w swoje ręce i dokonał aktu wandalizmu, niszcząc nos posągu, który miał metr szerokości. Za swój czyn został stracony przez lokalne władze.

Dowody archeologiczne potwierdzają, że było to celowe zniszczenie, a nie efekt naturalnych procesów wietrzenia czy przypadkowego trafienia kulą armatnią.



Mark Lehner, wybitny archeolog i ekspert od Sfinksa, przeprowadził szczegółowe badania twarzy monumentu. Odkrył wyraźne ślady narzędzi, które dowodzą, że w nasadę nosa oraz pod nozdrza wbito kliny, aby odłupać cały element. Francuska kampania wojskowa w Egipcie pod koniec XVIII wieku zwróciła uwagę Europy na ten region. Wraz z narastającymi mitami na temat „egzotycznego kraju” wygodnie było przypisać odpowiedzialność za uszkodzenia najeźdźczej armii francuskiej. Wiemy jednak z całą pewnością, że Francuzi nie mieli z tym nic wspólnego. Już w 1737 roku – ponad sześć dekad przed przybyciem Napoleona do Egiptu – duński podróżnik i artysta Frederic Louis Norden wykonał szkice Sfinksa. Jego niezwykle dokładne rysunki wyraźnie pokazują monument zagłębiony w piasku, któremu już wtedy brakowało nosa. Choć Sfinks przez tysiąclecia był bez wątpienia narażony na działanie wiatru, burz piaskowych i erozji, jego najsłynniejszy brakujący element jest w całości efektem ludzkiego gniewu.


CHIŃSKIE MIASTO JINAN – ZMIANY PRZEZ OSTATNIE 700 LAT



Tylko góry się nie zmieniły…
29-10-26 13:09
29-10-26 13:09
Re: CIEKAWOSTKI
Na forum
Od 2005
Relacje w toku - 2
Relacje z galerią - 5
Projekt 50 Lat MM
DLACZEGO LUWR NIE PRZYWRÓCI „MONIE LISIE” JEJ ORYGINALNYCH KOLORÓW?



Pod warstwami pożółkłego werniksu niebo na „Monie Lisie” ma żywy odcień lapis lazuli. Luwr odmawia jednak oczyszczenia obrazu, ponieważ usunięcie nagromadzonego przez wieki brudu mogłoby w ułamku sekundy zniszczyć uśmiech postaci. Leonardo da Vinci uzyskał swój charakterystyczny efekt „sfumato” – mgliste, niedostrzegalne przejścia między światłem a cieniem – nakładając dziesiątki półprzezroczystych warstw farby olejnej (tzw. laserunków), z których niektóre mają zaledwie jeden lub dwa mikrometry grubości.

Na przestrzeni ponad 500 lat kolejne warstwy naturalnego werniksu, nakładane przez królewskich konserwatorów, uległy utlenieniu, ściemniały i zrosły się z warstwą malarską. Rozpuszczalniki organiczne, niezbędne do usunięcia starej żywicy, nie pozwalają na precyzyjne rozgraniczenie między laserunkami Leonarda a wierzchnią warstwą werniksu.

Istnieje więc ryzyko, że wraz z usunięciem pożółkłej powłoki zniknie również subtelne modelowanie światłocieniowe, które kształtuje rysy twarzy postaci. Sytuację dodatkowo komplikuje podłoże obrazu. Leonardo namalował portret na cienkiej desce z topoli lombardzkiej. Drewno reaguje na zmiany wilgotności, kurcząc się i rozszerzając; przez pięć stuleci deska uległa odkształceniu, pojawiło się na niej również jedenastocentymetrowe pęknięcie, biegnące pionowo od górnej krawędzi. Zastosowanie płynnych rozpuszczalników wiąże się z ryzykiem ich przeniknięcia w głąb szczeliny lub naruszenia delikatnej warstwy gruntu (gesso), która spaja farbę z drewnem.

W instytucji tej panuje również głęboko zakorzeniona ostrożność. W 2011 roku, gdy Luwr przeprowadził konserwację obrazu Leonarda „Święta Anna Samotrzecia”, dwoje ekspertów z komitetu doradczego muzeum złożyło rezygnację w ramach protestu, twierdząc, że konserwatorzy zbyt agresywnie oczyścili dzieło, usuwając zbyt wiele koloru. Żaden kurator nie chce podejmować takiego ryzyka w przypadku obrazu, który jest najbardziej wnikliwie obserwowanym dziełem sztuki na świecie.



Co więcej, historycy sztuki już wiedzą, jak wyglądały oryginalne barwy, bez konieczności ingerencji w sam obiekt. W 2012 roku madryckie Muzeum Prado przeprowadziło konserwację powstałej w tym samym okresie kopii portretu (wykonanej w warsztacie Leonarda). Odsłonięto wówczas żywe błękity, różowe odcienie na policzkach oraz delikatne hafty, które przetrwały ukryte pod warstwą czarnego lakieru. Dzięki wielospektralnym skanom cyfrowym obrazu z Luwru udało się również odwzorować oryginalne pigmenty Leonarda – warstwa po warstwie. Pozwala to zwiedzającym zobaczyć pierwotną paletę barw na ekranie monitora, podczas gdy sam delikatny drewniany panel pozostaje nienaruszony.


GIGANT



To jest prawdopodobnie największy monolit stworzony przez człowieka na Ziemi. Ma około 19,6 metra długości i waży 1650 ton. Znajduje się w Baalbek w Libanie i istnieje co najmniej od czasów rzymskich, a być może znacznie dłużej (niektórzy twierdzą, że powstał 5000 lat temu, choć brak precyzyjnych dat).

Rozmiary i waga tego „potwora” wprawiają współczesnych inżynierów w zdumienie. Zastanawiają się oni, w jaki sposób ich „koledzy” sprzed tysięcy lat zdołali zbudować i przetransportować coś tak ogromnego. Co jeszcze bardziej zaskakujące, monolit ten nie jest w tym miejscu odosobniony. Niedaleko znajduje się tak zwana „Świątynia Jowisza”. Jej górna część jest bez wątpienia rzymska – co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Jednak rzymska świątynia posadowiona jest na „podstawie” wzniesionej z gigantycznych kamieni. U podstawy znajduje się 27 ogromnych bloków wapiennych. Trzy z nich, ważące po 1000 ton każdy, znane są jako „Triliton” i tworzą swego rodzaju „pas” otaczający pozostałe bloki.

Konstrukcja ta dowodzi, że dla budowniczych obróbka i przemieszczanie bloków o wadze przekraczającej 1000 ton nie stanowiły żadnej przeszkody. Najwyraźniej wiedzieli, jak to zrobić, nie napotykając przy tym większych trudności. Legendy o Baalbek w sposób alegoryczny sugerują, że nawet ludy z odległej przeszłości zdawały sobie sprawę, iż na tym terenie działy się rzeczy „niezwykłe”. Istnieje wiele podań dotyczących Baalbek: według niektórych dawnych arabskich manuskryptów ołtarz należał do Nimroda – legendarnego babilońskiego króla wspomnianego w Biblii – który po potopie nakazał jego odbudowę, powierzając to zadanie Gigantom.

Inne starożytne teksty wiążą to miejsce z Kainem, który miał je założyć 133 lata po stworzeniu człowieka; również w tym przekazie pojawiają się Giganci, którzy według tradycji mieli tam zamieszkiwać. Kain zbudował Baalbek, szukając schronienia przed gniewem Jahwe. Niewykluczone, że dawni mieszkańcy tych terenów posługiwali się postaciami takimi jak Kain, Giganci czy Jahwe, aby w sposób alegoryczny opisać zjawiska, których nie potrafili zrozumieć.

Nawet dziś z trudem przychodzi nam zrozumieć, w jaki sposób zwykli ludzie mogli wykorzystywać ważące 1650 ton „potwory” niczym „cegły” (a nie jako obeliski, jak czynili to na przykład Rzymianie). Po co w ogóle mieliby to robić? W jaki sposób z taką łatwością je przemieszczali? Jak zdołali nadać im tak precyzyjne kształty? Obecnie wielu badaczy uważa, że w różnych zakątkach Ziemi – między innymi w basenie Morza Śródziemnego – istniały niegdyś starożytne cywilizacje, które prawdopodobnie zostały unicestwione przez zmiany klimatyczne. Do takich miejsc należą zapewne Nan Madol, Wielka Piramida czy Gunung Padang. Obiekty te zapierają dech w piersiach.
31-10-26 12:24
31-10-26 12:24
Re: CIEKAWOSTKI
Na forum
Od 2005
Relacje w toku - 2
Relacje z galerią - 5
Projekt 50 Lat MM
STEROWCE JESZCZE RAZ. DLACZEGO NIE BYŁO ICH ŁATWO ZESTRZELIĆ?



Ich główną ochroną był pułap lotu. Gdy jednak w trakcie I wojny światowej technologia samolotów myśliwskich i silników rozwinęła się, a do tego pojawiły się ciężkie działa przeciwlotnicze, sterowce szybko przestały być użyteczne w większości działań wojskowych.

Zanim jednak opracowano odpowiedni sprzęt (w tym pociski wybuchowe, które nie tylko przebijały poszycie, ale powodowały eksplozję) oraz wypracowano skuteczną taktykę, zeppeliny bombardowały cele niemal bezkarnie.

Początkowo myśliwce po prostu nie były w stanie osiągnąć pułapu, na którym sterowce nadlatywały nad cel. Później, nawet jeśli poderwano maszyny z ziemi, czas potrzebny na osiągnięcie odpowiedniej wysokości sprawiał, że gdy docierały na miejsce, sterowce były już zazwyczaj daleko.

Reflektory mogły ujawnić gigantyczne sylwetki sterowców, a artyleria przeciwlotnicza mogła prowadzić ogień, jednak brak radaru oraz trudności w skutecznym ostrzale na tak dużych wysokościach sprawiały, że działania te były mało efektywne.



W przypadku dużego zachmurzenia sterowce pozostawały niewidoczne; CZĘSTO STOSOWANO WÓWCZAS ROZWIĄZANIE, W KTÓRYM OBSERWATORZY W SPECJALNYCH OPŁYWOWYCH KOSZACH BYLI OPUSZCZANI NA LINACH PONIŻEJ WARSTWY CHMUR. Stanowili oni bardzo mały cel, a ich zadaniem było kierowanie bombardowaniem za pośrednictwem linii telefonicznej łączącej ich z „macierzystym” sterowcem. Co za zadanie…



Firma Zeppelin nie porzuciła swoich dążeń do prowadzenia bombardowań strategicznych wraz z końcem ery sterowców – zajęła się produkcją samolotów bombowych na potrzeby I wojny światowej. Mierzyli wysoko…


JAKIE DZIAŁO O NAJWIĘKSZYM KALIBRZE KIEDYKOLWIEK ZAMONTOWANO NA NISZCZYCIELU?

Największym działem, jakie kiedykolwiek zainstalowano na niszczycielu, była armata kalibru 305 mm, umieszczona w 1934 roku na radzieckim niszczycielu „Engels”, co szczegółowo przedstawiła Ciekawostka numer…1!!!!

Dekady później Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych zamontowała na niszczycielu „Hull” działo 203 mm, typowe dla krążowników. Siła odrzutu przy wystrzeliwaniu pocisków ważących 118 kg powinna właściwie doprowadzić do wygięcia pokładu, ale o tym za chwilę.


Na zdjęciu okręt po przebudowie. Na przednim pokładzie widoczne jest działo 203 mm systemu Mark 71, które przytłacza swoimi rozmiarami standardowe działa 127mm umieszczone w części rufowej.

Podczas wojny w Wietnamie amerykańska marynarka wojenna zmagała się z niedoborem siły ognia. Standardowe działa 127 mm niszczycieli sprawdzały się znakomicie w obronie przeciwlotniczej, jednak ich moc wybuchowa była niewystarczająca do niszczenia umocnionych bunkrów podczas ostrzału wybrzeża. Do ataków na cele położone głębiej w głębi lądu wykorzystywano ciężkie krążowniki uzbrojone w działa 203 mm, lecz starzejąca się flota krążowników z czasów II wojny światowej była sukcesywnie wycofywana ze służby.

Marynarka potrzebowała więc okrętów wielkości niszczyciela, które dysponowałyby siłą ognia typową dla krążownika. Zazwyczaj masa opancerzonej wieży z działem 203 mm sprawia, że niszczyciel staje się niebezpiecznie niestabilny (zbyt ciężki w górnych partiach), a ogromna siła odrzutu podczas strzału grozi wręcz rozerwaniem konstrukcji okrętu.



Aby rozwiązać ten problem, inżynierowie opracowali system Mark 71 – jednolufowe działo kalibru 203 mm pozbawione ciężkiego opancerzenia i wyposażone w nowoczesny układ hydrauliczny, co pozwoliło znacząco zredukować jego masę. W 1975 roku na jednostkę testową wybrano niszczyciel typu Forrest Sherman – „Hull” (DD-945). Pracownicy stoczni zdemontowali przednie stanowisko z działem 127 mm, a w jego miejsce zamontowali potężną wieżę z działem 203 mm.



W ciągu kolejnych lat „Hull” przeszedł serię intensywnych prób morskich wzdłuż wybrzeża Pacyfiku. Okręt z powodzeniem wystrzelił setki ciężkich pocisków, dowodząc, że konstrukcja niszczyciela jest w stanie wytrzymać towarzyszące temu obciążenia strukturalne, nie powodując przy tym uszkodzeń delikatnych systemów radarowych. Działo pozwalało na precyzyjne rażenie celów oddalonych o kilkanaście mil w głąb lądu. Mimo sukcesu technicznego, postęp technologiczny przesądził o losie systemu Mark 71. Do 1978 roku precyzja i zasięg nowo opracowanych pocisków kierowanych, takich jak Tomahawk, znacząco przewyższyły możliwości każdej armaty kalibru 203 mm.

Marynarka anulowała program budowy lekkich dział dużego kalibru, a na „Hull” w 1979 roku ponownie zainstalowano pierwotną armatę kalibru 127 mm.

Dla porównania warto dodać, że współczesne niszczyciele typu Zumwalt – jednostki typu stealth zaprojektowane specjalnie do ostrzału celów na lądzie – wyposażone są w działa kalibru 155 mm.

Niemieckie niszczyciele typu 1936A z czasów II wojny światowej, słynące z wyjątkowo silnego uzbrojenia artyleryjskiego, posiadały armaty kalibru 150 mm. Poza okrętem typu Engels, żaden inny niszczyciel – ani przedtem, ani później – nie dorównał sile ognia armat kalibru 203 mm, w które wyposażony był USS Hull.


DLACZEGO NIEMIECCY CZOŁGIŚCI NOSILI CZARNE MUNDURY?

Pod koniec 1934 roku niemieccy planiści wojskowi stanęli przed dość nietypowym problemem dotyczącym nowych czołgów. Praca w nich była wyjątkowo brudna!

Wczesne czołgi typu Panzer były niewielkimi, nagrzewającymi się stalowymi skrzyniami, w których wszystko było pokryte olejem silnikowym i czarną sadzą, a w powietrzu unosił się silny zapach paliwa. Załogi nosiły standardowe szare mundury wojskowe; kiedy wychodziły z czołgów, były zawsze pokryte ciemnymi plamami smaru, których niemal nie dało się sprać.



Niemcy zdecydowali się więc na znacznie prostsze rozwiązanie: wyposażyli załogi czołgów w mundury wykonane z grubego, czarnego materiału wełnianego. Ciemna tkanina maskowała plamy oleju, dzięki czemu żołnierze – nawet po wielu godzinach spędzonych w brudnych maszynach – wyglądali na stosunkowo czystych i schludnych.

Projektanci nie poprzestali jednak na samej zmianie koloru. W przypadku zwykłych mundurów wojskowych, wystające guziki i otwarte kieszenie często zahaczały o metalowe dźwignie lub krawędzie włazów, gdy żołnierz wchodził do czołgu lub z niego wychodził. Było to bardzo niewygodne, zwłaszcza gdy trzeba było się śpieszyć i przeciskać przez ciasny otwór. Dlatego nowe czarne kurtki zaprojektowano tak, aby ściśle przylegały do klatki piersiowej, a guziki ukryto po wewnętrznej stronie. Dzięki temu przód munduru był gładki, co pozwalało członkom załogi przechodzić przez wąskie włazy bez ryzyka zahaczenia o cokolwiek.

Cała ta kwestia miała również interesujący podtekst historyczny. Ponieważ na nowoczesnym polu bitwy czołgi zaczęły zastępować konie, projektanci postanowili nawiązać do tradycji dawnej kawalerii. Na czarnych kołnierzach umieszczono srebrne odznaki w kształcie czaszki – był to ukłon w stronę słynnych pruskich huzarów z XVIII wieku, znanych jako „huzarzy śmierci” (niem. Totenkopfhusaren).

Jednak po wybuchu wojny okazało się, że czarne mundury nie są rozwiązaniem idealnym. W 1940 roku niemieccy dowódcy czołgów często musieli wychylać głowy i ramiona przez otwarte włazy, aby obserwować teren. Problem polegał na tym, że człowiek ubrany na czarno wyraźnie odcinał się na tle jasnej, zielonej trawy, stając się łatwym celem dla wrogich snajperów. Gruby wełniany materiał był również bardzo niewygodny w upalne dni. Latem w Rosji czy na pustyniach Afryki Północnej załogi czołgów, ubrane w grube czarne mundury, dosłownie piekły się wewnątrz i tak już rozgrzanych pojazdów.

W związku z tym armia niemiecka zaczęła wprowadzać w gorącym klimacie lekkie, bawełniane mundury w kolorze jasnozielonym, podczas gdy ciężkie czarne stroje zaczęto wykorzystywać głównie w chłodniejsze dni oraz podczas oficjalnych uroczystości. Mundur, który miał ułatwić życie załogom czołgów, w rzeczywistych warunkach wojennych okazał się znacznie mniej praktyczny.
03-11-26 09:41
03-11-26 09:41
Re: CIEKAWOSTKI
Na forum
Od 2005
Relacje w toku - 2
Relacje z galerią - 5
Projekt 50 Lat MM
Na początku mamy wszystkie japońskie lotniskowce, a potem różnego rodzaju „Naj…”
Kto nie zna angielskiego to albo się domyśli, albo skorzysta z tłumacza Google :-)













03-11-26 21:27
03-11-26 21:27
Re: CIEKAWOSTKI
Co za bzdury - współczesna flaga Niemiec robi za flagę Cesarstwa Niemieckiego i za flagę III rzeszy ! Co za dureń to wymyślił !
Przykro nam, ale tylko zarejestrowane osoby mogą pisać na tym forum.

Kliknij żeby zalogować