ACH TE CWANE CHIŃCZYKI…
W 1998 roku pewien biznesmen kupił za 20 milionów dolarów rdzewiejący radziecki lotniskowiec, aby zbudować pływające
KASYNO. Tyle że…
...prawdziwym nabywcą była chińska marynarka wojenna, która wykorzystała go do przeprowadzenia „inżynierii wstecznej” nowoczesnej floty. Na zdjęciu niedokończony „Wariag”, holowany przez Stambuł w 2001 roku, w połowie swojej długiej podróży do Chin.
Po wyczerpującym, aż 60-dniowym holowaniu z Ukrainy do stoczni w Dalian, inżynierowie rozebrali cały okręt analizując jego konstrukcję, metalurgię i całą resztę.
Zainstalowali chiński napęd, nowoczesny radar i uzbrojenie obronne, wprowadzając go do służby w 2012 roku pod nazwą „Liaoning” (typ 001). „Liaoning” nigdy nie miał być ostateczną bronią Chin. Był ogromną pływającą „akademią szkoleniową”.
Dzięki eksploatacji odbudowanego radzieckiego okrętu, marynarka wojenna poznała trudną logistykę operacji lotniskowców – jak startować i ratować samoloty na morzu, zarządzać załogami pokładowymi i koordynować grupę uderzeniową lotniskowca. Po zrozumieniu, jak działa lotniskowiec, rozpoczęto budowę własnego, udoskonalając projekt przy każdym nowym okręcie.
Ich pierwszy krajowy lotniskowiec, „Shandong” (typ 002), był bezpośrednią ewolucją Liaoninga. Chiny zachowały radzieckie rampy do startów samolotów, ale usunęły wady konstrukcyjne. Zmniejszono wyspową nadbudówkę okrętu, aby uzyskać więcej miejsca na pokładzie lotniczym, zoptymalizowano kąt nachylenia skoczni i powiększono hangar, aby pomieścić więcej myśliwców J-15. Budowa „Shandonga” dowiodła, że Chiny potrafią produkować lotniskowiec od podstaw.
W momencie położenia stępki pod trzeci lotniskowiec, „Fujian” (typ 003), Chiny całkowicie wyrosły z radzieckiego projektu. Skocznia ogranicza ilość paliwa i uzbrojenia, jaką samolot może zabrać na start. Aby rozwiązać ten problem, zrezygnowano z rampy na rzecz płaskiego pokładu z katapultami elektromagnetycznymi (EMALS) – technologii obecnie stosowanej jedynie przez najnowsze amerykańskie superlotniskowce. Rozpoczynając od zardzewiałego kadłuba wartego 20 milionów dolarów, Chiny ominęły dekady kosztownych prób i błędów, przekształcając odzyskany kadłub w fundament nowoczesnej, wielolotniskowcowej marynarki wojennej.
JA BAŁBYM SIĘ TAM ZAMIESZKAĆ. A WY?
To najcieńszy wieżowiec świata – a jakby tego było mało, jego wnętrze jest również niezwykle luksusowe. Mierząc 435 metrów wysokości i mając zaledwie 17,91 metra szerokości u podstawy, dzierży rekord najwęższego wieżowca na świecie ze stosunkiem szerokości do szerokości 1:24.
Budynek stoi bezpośrednio przy Central Parku w Nowym Jorku, w miejscu dawnej siedziby znanego producenta fortepianów Steinway & Sons. Dziewięćdziesiąt jeden pięter wznosi się ku niebu przy 111 West 57th Street, definiując panoramę Nowego Jorku.
Budynek mieści łącznie 46 lokali mieszkalnych – niektóre jednopiętrowe, inne dwupoziomowe. Hole wykończono wapieniem, marmurem, czernioną stalą i aksamitem. Podłogi wykonano z litego dębu w odcieniu dymnej szarości. Oryginalne dzieła Picassa i Matisse'a również stanowią część wystroju.
WADY AMERYKAŃSKICH DREWNIANYCH KUTRÓW TORPEDOWYCH DRUGIEJ WOJNY
Amerykański kuter torpedowy z czasów II wojny światowej mógł osiągać prędkość 40 węzłów, ale jego drewniany kadłub stanowił poważne zagrożenie: w ciągu kilku miesięcy pochłaniał do pięciu ton wody morskiej, podczas gdy morskie robaki zjadały go żywcem.
Zbudowane z dwóch warstw mahoniu z płótnem impregnowanym klejem pomiędzy nimi, te szybkie i tanie jednostki zostały skonstruowane w ten sposób, aby oszczędzać metale strategiczne. Jednakże taka konstrukcja czyniła je kruchymi i wymagającymi dużej konserwacji.
Największe zagrożenie występowało w ciepłych wodach południowego Pacyfiku, gdzie morskie korniki, takie jak teredo, drążyły tunele w nieobrobionym mahoniu. Aby zapobiec zniszczeniu integralności konstrukcyjnej przez te organizmy, załogi musiały często wyciągać kutry z wody w celu skrobania i nakładania farby antyporostowej. Dodatkowo, ze względu na porowatość drewna, nasiąkanie wodą zwiększało ich ciężar, zmniejszając prędkość maksymalną, tym samym pozbawiając je podstawowego systemu obrony.
Na zdjęciu USS PT-192 wciągnięty na pokład USS Cyrene (AGP-13) w celu przeprowadzenia gruntownego remontu kadłuba w styczniu 1945 roku.
Nawet bez rozkładu biologicznego, obciążenie fizyczne związane z szybkimi operacjami dawało się we znaki. Kutry PT miały kadłuby ślizgowe. Podczas zderzenia z falami oceanicznymi przy prędkości przekraczającej 40 węzłów, lekkie drewniane ramy ulegały poważnym ugięciom konstrukcyjnym. Uderzenia te powodowały pękanie tysięcy mosiężnych śrub, osłabianie połączeń i rozrywanie wewnętrznej płóciennej uszczelki, co prowadziło do chronicznych przecieków, wymagających ciągłego pompowania zęzy i dokręcania śrub kadłuba.
Mechanizmy napędowe łodzi były równie wymagające. Aby osiągnąć prędkość bojową, kuter torpedowy korzystał z trzech chłodzonych cieczą silników Packard 4M-2500 V12. Te precyzyjnie dostrojone, lotnicze silniki wymagały częstych remontów, ciągłej wymiany świec zapłonowych i precyzyjnej regulacji rozrządu. Napędzane lotną 100-oktanową benzyną lotniczą, przez co pojedyncze przecieki paliwa lub przebicie zbiornika w warunkach bojowych mogły zamienić drewniany okręt w mgnieniu oka w pochodnię.
Kutry budowano z myślą o szybkim wprowadzeniu ich do boju, a nie długoterminowej trwałości. Brak odpornych na korozję metali i trwałych klejów kompozytowych sprawił, że szybko niszczały pod wpływem słonej wody, wibracji silnika i tropikalnego upału. Pod koniec wojny US NAvy uznała ocalałą drewnianą flotę za zbyt kosztowną, aby ją transportować do kraju lub utrzymywać w zakonserwowane; większość z nich została pozbawiona broni i spalona na plażach Pacyfiku.
TERAZ SPRAWA KRYMINALNA!
Zaczynam podejrzewać, że to chyba jednak nie było samobójstwo.
Zmieniany 1 raz(y). Ostatnia zmiana 23-07-26 16:15.