CO SIĘ STAŁO Z CIAŁAMI LUDWIKA XVI I MARII ANTONINY PO ZGILOTYNOWANIU?
KRÓL
Ludwik XVI wysiadł z powozu i został powitany przez kata, Charlesa-Henri Sansona. Zdjął płaszcz i szalik, a kat poprosił go o rozpięcie kołnierza i wyciągnięcie rąk, aby mogli go związać, ale król odmówił.
Wobec błagań opata Firmonta, Ludwik ustąpił, i ręce zostały związane z tyłu jego własną chustką. Następnie obcięto mu kołnierz i włosy. Przy dźwiękach bębnów król wszedł po schodach prowadzących na szafot.
Następnie gestem nakazał uciszenie bębnów i oświadczył: „Umieram niewinny wszystkich zarzucanych mi zbrodni. Przebaczam tym, którzy będą odpowiedzialni za moją śmierć. Modlę się do Boga, aby krew, którą zaraz przelejesz, nigdy nie splamiła Francji”. Król chciał kontynuować przemowę, ale przerwały mu ją bębny. O godzinie 10:22 rano 21 stycznia 1793 roku ostrze gilotyny opadło.
Pomocnik kata chwycił zakrwawioną głowę króla i uniósł ją, aby ludzie mogli ją zobaczyć. Część tłumu krzyczała: „Niech żyje Naród! Niech żyje Republika!”. Rozległy się wystrzały.
Ciało króla, wraz z głową, przewieziono powozem na cmentarz Madeleine. Po krótkiej ceremonii religijnej ciało Ludwika złożono w głębokim grobowcu i posypano wapnem. Jego głowę położono obok stóp, co było uważane za akt hańbiący nieboszczyka. Grób następnie zasypano ziemią i posypano wapnem palonym. W styczniu 1815 roku szczątki Ludwika XVI, łącznie z głową, zostały ekshumowane, i pochowane w bazylice Saint-Denis.
KRÓLOWA
Maria Antonina została stracona w tym samym roku, 16 października 1793 roku. Historycy twierdzą, że zachowała godność do końca, nie reagując na obelgi i zaczepki tłumu, idąc na szafot. Idąc w kierunku gilotyny, przypadkowo nadepnęła na stopę kata (tego samego, który ściął jej męża) i powiedziała: „Wybacz mi, panie, nie zrobiłam tego celowo”. To miały być jej ostatnie słowa.
Podobnie jak w przypadku króla, jej ciało wrzucono do zbiorowej mogiły na cmentarzu Madeleine i posypano wapnem. Głowę również umieszczono między nogami. W 1815 roku jej szczątki również przeniesiono do Saint-Denis.
A dlaczego użyto wapna palonego? Chodziło o odwiedzenie zwolenników monarchii od ekshumacji ciał i zapewnienia im godniejszego pogrzebu.
PEWNIE SIĘ KOMUŚ ZNOWU NARAŻĘ, ALE TRUDNO…
Czy Arka Noego naprawdę istniała?
Tak jak nie mogą istnieć drewniane budynki o wysokości ponad 100 metrów, tak samo nie może istnieć drewniany, bezsilnikowy statek o wadze 10.000 ton. Możliwe jest stworzenie czegoś, co wygląda, jakby mogło unosić się na spokojnej, bezfalowej powierzchni, ale absolutnie niemożliwe jest przewiezienie ogromnej ilości żywych zwierząt na pokładzie i żeglowanie po zalanych i wzburzonych morzach przez prawie rok.
Według Biblii Arka Noego była drewnianym statkiem o długości 133,5 m, szerokości 22,2 m i wysokości 13,3 m, który najwyraźniej nie ma żagli. Pod względem wielkości odpowiada współczesnemu statkowi o wyporności 10.000 ton. Dla porównania, standardowy transportowiec o wyporności 10.000 ton ma silnik o mocy od 1000 do 2000 koni mechanicznych. Nawet gdyby tak duży statek miał żagle, jego obsługa bez elektrycznej wciągarki byłaby niemożliwa. Nie ma lin wykonanych z materiałów naturalnych, które byłyby wystarczająco wytrzymałe. Ponadto drewniany maszt byłby zbyt słaby, aby zapewnić niezbędny napęd dla statku tej wielkości.
Przy takiej ładowności przewóz „po parze z każdego rodzaju ptaków, każdego rodzaju zwierząt i każdego rodzaju płazów” (Księga Rodzaju) – setek tysięcy gatunków – wraz z sześciomiesięcznym zapasem wody pitnej, pożywienia i innych niezbędnych rzeczy byłby absolutnie niemożliwy. Niektórzy chrześcijanie twierdzą nawet, że na pokładzie znajdowały się dinozaury, powołując się na podobne opisy w Biblii. Prawdopodobnie nawet amerykański lotniskowiec o napędzie atomowym lub 400-metrowy kontenerowiec nie byłby w stanie pomieścić ich wszystkich.
Na morzu kadłub jest stale poddawany naprężeniom ścinającym i zginającym powodowanym przez fale, ale użycie grubych i ciężkich materiałów wpłynęłoby na wyporność. Część podwodna statku jest poddawana ciśnieniu wody. Przy zanurzeniu 10 metrów oznacza to, że jest ona poddawana ciśnieniu wody wynoszącemu 10 ton na metr kwadratowy, czyli 1 atmosferę.
Pod względem wytrzymałości na rozciąganie drewno ma wytrzymałość od 1/80 do 1/100 słabszą od stali. Trudno jest wykonać kadłub, żebra i stępkę z drewna ze względu na niską wytrzymałość tego materiału. Zbudowany w 1931 roku japoński trałowiec „Yaeyama” był jednym z największych okrętów na świecie mających drewniane kadłuby, ważył około 1000 ton. Wydaje się, że ta masa jest granicą możliwości stworzenia drewnianej konstrukcji wystarczająco wytrzymałej, aby wytrzymać ciśnienie wody i siły ścinające fal. Należy sądzić, że w erze Genesis, zanim jeszcze wynaleziono stal, byłoby zupełnie niemożliwe zbudowanie statku ważącego około 100 ton.
Zdjęcie przedstawia Arkę Noego, rzekomo zrekonstruowaną przez kościół chrześcijański w Stanach Zjednoczonych na podstawie Biblii. Jak widać, nie ma masztów ani wioseł. Co dziwne, na dziobie znajduje się wystająca struktura przypominająca gruszkowaty dziób. Gruszkowaty dziób ma na celu zmniejszenie oporu fal. Była to nietypowa konstrukcja przed wynalezieniem statków z napędem.
Gigantyczny drewniany statek to jednostka, która nie może poruszać się do przodu ani do tyłu, ani zmieniać kierunku; po prostu dryfuje po morzu. Jego wydłużony kształt sprawia, że łatwo wywróci się pod wpływem fal bocznych. Zazwyczaj, aby tego uniknąć, manewruje się statkiem, kierując dziób w kierunku fal, ale statek bez napędu ani żagli nie ma mechanizmu sterowniczego.
Wiosłowanie również jest niemożliwe. Przy całkowitej wysokości 13 metrów, odległość od pokładu do powierzchni wody wynosi 5 metrów. Zatem gdyby użyto wioseł, ich długość przekroczyłaby 10 metrów. Wykonane z drewna, pod względem grubości i wagi odpowiadałyby kilku słupom telefonicznym, i nie poruszyłby statku o masie 10.000 ton.
Przed Wielkim Potopem paliwa kopalne – węgiel, ropa naftowa oraz naturalnie ciężka i lekka ropa naftowa – nie istniały. Według niektórych, paliwa kopalne powstały podczas Wielkiego Potopu. Dlatego przed potopem nie było źródła energii. Niebiosa mogły dać Noemu silnik wysokoprężny, śrubę napędową, pompę odwadniającą, windę, wentylator i oświetlenie, ale nie działałyby one bez źródła energii. Noe i jego synowie, wraz ze zwierzętami, nie byliby w stanie napędzać, sterować, klimatyzować, odprowadzać wody, ogrzewać ani oświetlać statku o własnych siłach. Nawet zadanie wypompowania i usunięcia zwierzęcych odchodów z ciemnego kadłuba byłoby niemożliwe. W ciągu kilku dni warunki sanitarne na pokładzie drastycznie się pogorszyły i zaczęły się rozprzestrzeniać choroby.
I tyle.
ALE TO JUŻ BYŁO…
Zakonnice w USA, 1955, na elektrycznych hulajnogach.
ACH CI RUSCY…
Moskwa, wrzesień 1947. Specjalna komisja odrzuca lub zatwierdza do produkcji projekty damskich ubrań.
ZAGADKA
Zgadnijcie narodowość kobiety która utknęła w rurze wodnego parku rozrywki?
TABLICA W… KOŚCIELE
OSTRZEŻENIE
WARTOŚCIOWE RZECZY NIE POWINNY BYĆ POZOSTAWIONE NA SIEDZENIU PODCZAS PRZYJMOWANIA KOMUNII ŚWIĘTEJ