Strzelam jokerem na półślepo zza węgła:

Wojciech Kilar

Modest Musorgski, nie ma innej opcji. I później jego Obrazki z wystawy.
Oficer pułku Prieobrażeńskiego z Petersburga.

--

Post zmieniony (11-11-17 08:41)

Echhh - starzy wyjadacze... A myślałem, że zmiana tematyki na inną niż historyczno-wojskowa da jakiś asumpt do dłuższej dyskusji "kurtularnej" ;-) A tu nic - dwa wpisy i rozwiązanie ;-)
Z drugiej strony jednak świadczy to tylko o tym, że modelarze to ludzie o szerokich zainteresowaniach a przede wszystkim ludzie przyzwyczajeni do "kopania" w poszukiwaniu informacji... Coś w tym jest :-)

[www.youtube.com]

Miłego Świętowania i czekam na dalsze wyzwania.

Post zmieniony (11-11-17 09:45)

Ech, wersja oryginalna - fortepianowa - moim zdaniem lepsza... ;-)

Zagadka wieczorem.

A słyszałeś "Obrazki z wystawy" w wykonaniu EMERSON, LAKE & PALMER? Mam tę płytę. Dla mnie bomba!

Moje koty wolą wersję Tomity.
Zwłaszcza "kurczęta w skorupkach" ;-)))

Przeróbek czasem posłucham; niemniej, w klasyce wolę oryginały.

Moje pytanie:
Porządna, klasyczna kostka do gry powinna mieć oczka ułożone według jednego z dwóch wzorów. Jaka jest wspólna cecha tych wzorów, a czym się różnią?

Za Wikipedią:

"Standardowe kości to sześciany o boku długości 1–2 cm, ze ściankami oznaczonymi kolejnymi cyframi od 1 do 6 lub symbolizującymi je oczkami. Tradycyjnie oznaczenia są tak rozłożone, aby dodane liczby z przeciwległych ścianek zawsze równały się 7. Zasadę tę stosuje się co najmniej od czasów antyku. Często spotyka się kości o lekko ściętych rogach, co ułatwia toczenie.

Tradycyjne rozłożenie oczek (suma z przeciwległych ścian równa 7) daje dwa możliwe typy kostek sześciennych: prawo- i lewoskrętne. Patrząc na wierzchołek, na którym stykają się ścianki oznaczone 1, 2 i 3 – rosnące wartości określają kierunek"

Czyli odpowiedzią będzie suma przeciwległych ścian (7) jako cecha wspólna oraz lewo- i prawoskrętność jako różnica...

Nic dodać, nic ująć. Lukee, zadajesz.

Środowy poranek 24 lipca 1935 roku w południowo-zachodniej Francji był duszny i upalny. Temperatura przed południem sięgała trzydziestu stopni Celsjusza a na niebie nie było żadnej chmurki. Długi peleton pokonywał w milczeniu równiny Pau De Bordeaux mijając kolejne kilometry dziewiątego Tour de France. Przed zawodnikami rozciągała się niewesoła perspektywa długiej i męczącej jazdy na rowerowym siodełku. Nagle ku ich zaskoczeniu przy drodze zobaczyli grupkę kibiców wesoło dopingujących i machających na kolarzy, dając znak by do nich podjechali. Ku zdumieniu sportowców na stole stały rzędy pokrytych parą butelek. W tak upalny dzień wszyscy jak jeden mąż zahipnotyzowani wpatrywali się w niecodzienne zjawisko. Oczywiście trzeba było ugasić dręczące pragnienie- a jakże!

Chwila dekoncentracji spowodowała jednak bardzo nieprzewidziany i przykry dla zmęczonych sportowców obrót wydarzeń. Otóż jeden z kolarzy, Francuz Julien Moineau zrezygnowawszy z pokusy zwilżenia warg ominął grupę schładzających się zawodników i wystrzelił do przodu. Dłuższa chwila minęła zanim reszta towarzystwa spostrzegła co się dzieje i w zamieszczaniu powstałym na skutek bezładnego wsiadania na swe pojazdy ruszyła w pościg. Niestety czasu straconego na upojnej nieuwadze nie dało się już odzyskać i zwycięzcą siedemnastego etapu Tour de France został wspomniany wyżej Francuz.

Proszę podać jakim napojem raczyli się zawodnicy. Dodatkowo proszę napisać dlaczego ów napój był chętniej spożywany przez kolarzy w trakcie wyścigu w tamtych czasach.