Flaga Królestwa Włoch (1848-1946)
Flaga Republiki Włoskiej (od 1946 r.)
Pierwsze samoloty włoskie użyte w wojnie z Imperium Osmańskim w Libii w latach 1911-1912 nie miały żadnych znaków rozpoznawczych.
Od 1913 r. malowany był na sterze kierunku czarny orzeł z herbu dynastii sabaudzkiej (Casa di Savoia) z białym krzyżem na czerwonym polu.
W latach 1914-1915 r. malowano czarne okręgi z białym polem i czarne pasy.
Na początku 1915 r. zaczęto malować dolne powierzchnie statecznika poziomego na czarno celem szybkiej identyfikacji.
Data kiedy Włosi zaczęli stosować trójbarwne kokardy nie jest zanana - przyjmuje się, że w połowie 1916 r.
Trójbarwne kokardy oparto na francuskim wzorze w tradycyjnych, narodowych barwach.
Na początku I WŚ stosowano poniższy układ,
jednakże angielscy lotnicy z dywizjonów walczących na włoskim froncie mylili tak oznakowane samoloty z francuskimi
Zmieniono więc kolejność barw
identyczną kokardę ma od 1922 r. (do 1935 r. Persja) lotnictwo Iranu.
Na niektórych samolotach o malowanych na zielono kadłubach odcinano zielony okrąg kokardy wąskim białym pierścieniem.
Zastanawiający jest brak cienkich białych obwódek na „Morskim Smoku”, którego górna powierzchnia górnego płata i kadłub malowany był na kolor ciemnozielony.
Na stateczniku pionowym-sterze kierunku niezależnie od powyższych zmian zawsze pierwszym (w kierunku lotu) był zielony pas
Prócz kokard w okresie Wielkiej Wojny malowano samoloty w różne konfiguracje barw narodowych
Końce płatów malowano na dolnych powierzchniach - końcówka prawego skrzydła była zielona a lewego czerwona.
Taki system identyfikacji przyjęto również w lotnictwie morskim a wzorem było oznakowanie (czerwono-biało-czerwone pasy) zdobytego w 1915 r. Lohnera L 40 (skopiowany zapoczątkował serie łodzi latających Macchi).
Kokardy (średnica 90 cm) malowano na kadłubie różnie usytuowane (na dziobie lub środku kadłuba i na spodzie dziobu w miejscu krzyża patte) oraz na górnych i dolnych powierzchniach skrzydeł.
Spotkać można również malowanie kokard na dolnych powierzchniach górnego płata przy braku ich na dolnej powierzchni dolnego płata i bez malowania końców skrzydeł obu płatów.
Pierwszy 1-os. Macchi (protoplasta M.5) z kokardami na dolnych powierzchniach górnego płata bez malowanych końców skrzydeł i braku kokard na dolnych powierzchniach dolnego płata
Końce skrzydeł pomalowane, brak kokard na dolnych powierzchniach dolnego płata
Powierzchnię dna kadłuba malowano na biało a pokrycie płócienne płatów między malowanymi końcami pozostawiano niemalowane (oszczędność pracy, farby i zmniejszenie ciężaru).
W archiwalnych dokumentach znajduje się instrukcja by kokardy malować naprzemienne na kolorowych płaszczyznach
jednak brak jest jakichkolwiek zdjęć, opisów czy też relacji potwierdzających takie malowanie.
Po przejęciu władzy przez faszystów w 1922 r. trójbarwną kokardę zastąpiono niebieskim kołem z wpisaną pojedynczą „fasces” – wiązką rózg liktorskich
Od 1940 r. zastąpiono go nowym z trzema wiązkami rózg z jednoczesnym malowaniem białego krzyża na stateczniku pionowym
Znak z rózgami występował też w drugiej wersji – kolory były odwrócone: rózgi i obwódka biała a pole czarne.
Stosowano również wariant – rózga na niebieskim polu z przodu kadłuba a na skrzydłach czarne rózgi.
Po kapitulacji Włoch w 1943 r. płd. część kraju stała się aliantem i malowano oznaczenie wzorowane na używanym w lotnictwie USA
W 1944 r. zmieniono je na pierwszy wariant kokardy
Na północy kraju w Republice Socjalnej Włoch w latach 1943 – 1945 znakiem rozpoznawczym były dwa pęki rózg wpisane w kwadrat na skrzydłach i flaga na stateczniku pionowym i kadłubie
Przywróconą pierwotną kokardę o równych szerokościach czerwonego i białego pierścienia stosowano do 1990 r. kiedy to zmniejszono szerokość białego pierścienia i ta wersja obowiązuje w lotnictwie wojskowym Włoch.
