U mnie też część książek Morisona czeka...
Z tych co wydano po polsku brakuje mi tylko "Wchodzącego słońca..." ale przeczytalem dopiero 4 książki...

Tomek, spójrz na to inaczej: dzięki gospodarce rynkowej w ogóle masz te książki na półce :-D
Co do porównania konstrukcji amerykańskich i brytyjskich, to przydałby się jakiś film z tymi okrętami w sztormie, bo też mnie zastanawia, jak to możliwe, że takie Gleavesy/Bansony (i wcześniejsze) się nie wywracały...

Waldek K
Racja! Co do zdobyczy Solidarności.
Co do Glavesów i całej reszty. Samo to, że np wyrzutnie torpedowe umieszczano na nadbudówce lub na podeście, same nadbudówki były wysokie, a potem dokładano jeszce radarów i pelotek od groma...

[uriasz.am.szczecin.pl]
Wniosek nasuwa się sam. Tak zwane "przeładowanie "wyposażeniem pokładowym i jego wysokie położenie, choć wpływające ujemnie na stateczność , ma mniejsze znaczenie
niż rozkład mas urządzeń umieszczonych w kadłubie tj. napęd, urządzenia pomocnicze ,
kotwiczne . Nie bez znaczenia jest także masa paliwa i wody umieszczanej w dnie podwójnym .

Tyle, że masy urządzeń kadłubowych są uwzględniane na etapie obliczeń projektowych i ich rozmieszczenie jest tak zaprojektowane, że sumarycznie dają założony wstępnie efekt pływalności i stateczności. Późniejsze dodawanie, odejmowanie ciężarów, i to wysoko nad linią wodną, zmusza do niekorzystnych kompromisów. Niszczyciele maja bardzo smukłe kadłuby i tu nie można iść na skróty w tym temacie. To nie jest szeroki pancernik, gdzie można dorzucić na pokładzie 20 Oerlikonów rekompensując to wypełnieniem zbiorników balastowych w kadłubie. Takie zmiany, nawet drobne, trzeba jakoś rekompensować. A to już ma wpływ nie tylko na stateczność, lecz także na zanurzenie, opory kadłuba, ładowność itd.

Jeszcze jeden cytat "z życia" niszczycieli J,K,N:
"In fact the addition of ballast began as early as December 1939 when 5 tons of pig iron was fitted in the machinery spaces to compensatefor the addition of 10lb mild steel protection round the searchlight platform" (CAFO 3809/39).

Czyli, żeby zrekompensować dodanie płyty stalowej wokół platformy reflektora, Brytyjczycy dorzucili pod podłogą w maszynowni 5 ton balastu... Szacuje się, że pod koniec wojny niszczyciele J,K,N pływały z balastem większym o 40-50 ton od tego, który był w założeniach projektowych.

Yanis! A Brtyjczycy wcale nie pakowali kto wie ile nowego wyposażenia na swoje okręty. Na Piorunie, to radary, i zamiast dwóch stanowisk wkm pojawiło się 10 Oerlikonów. A u Amerykanów? Zero zdejmowania wyposażenia, a cały czas nowe. Najpierw 4x 28 mm lub 2x 40 mm, a potem do 6 x 40 mm i nawet do 10 x 20 mm. Boforsy były cięższe niż pom pomy!

Yanis w pełni się z Tobą zgadzam . Tak przeprowadza się zmiany w rozkładzie mas na jednostce. Dołożyć trzeba i na górze i na dole.
Rzecz w tym , że każdy będzie widział dostawione np. działka, nikt jednak nie zobaczy balastu stałego a co za tym idzie wzrostu
zanurzenia. Stąd widzi się "przeładowanie" .
Przykładowe 50 ton balastu to według mnie stosunkowo niewielka zmiana zanurzenia nawet dla smukłych kadłubów niszczycieli,
tym bardziej jeśli prawidłowo ciężar ten zostanie rozłożony.

--

Post zmieniony (19-03-20 10:00)

Te 50 ton mieściło się zapewne w tzw. zapasie wyporności. Różnica wyporności między normalnym i lekkim stanem załadowania wynosiła dla tych okrętów kilkaset ton. Także dramatu nie ma. Chodziło mi raczej o pokazanie problemu na tego typu konstrukcjach, gdzie z pozoru jedna drobna zmiana powodowała inne konsekwencje.

Wracając jeszcze do Gleavesów, bo ten temat mi ostatni bliski ;-), to w pierwotnym projekcie one miały 5 dział art. gł. (3 rufowe bez osłon) i dwa zespoły po 5 w.t. oraz wysoką nadb. rufową. I tu ciekawostka: drugiego zespołu w.t. prawie nigdy nie montowano, szybko zrezygnowano z 3 działa, a rufową nadbudówkę ścięto do jednej kondygnacji. W kolejnych seriach nie przewidywano w ogóle trzeciego działa i drugiego zespołu w.t.. Ponadto kiedy Boforsy w 1945 wymieniano z podwójnych na poczwórne, to zwykle zdejmowano wszystkie w.t. Oerlikonów też nigdy nie było zbyt wiele (zwykle max. 7). Myślę, że te okręty cały czas balansowały na granicy maksymalnego obciążenia.

. Dokładanie ciężarów u góry i równoważenie ich balastem na dole nie może odbywać się w nieskończoność. W końcu jednostka zatonie.
Użyteczny dla takich operacji zapas pływalności ma swoje granice i często by zachować pożądaną równowagę należy jednostkę
odciążyć. Przy mocno wyśrubowanych parametrach projektowych jest to normalna praktyka.

--

Post zmieniony (20-03-20 10:30)