Jeżeli temat wpisałem nie w to miejsce, to moderatorów proszę o przerzucenie do prawidłowego miejsca dyskusyjnego.
W ostatnij monografii ORP PIorun z serii Okręty PMW p. Grzegorz Nowak podał prędkość Pioruna na 33 w. Do tej pory we wszystkich dostępnych tekstach podawano 36- 36,5 w. Odstępstwem od tego było kolejne wydanie Wielkich Dni Małej Floty, gdzie podano, iż ta prędkość przy pełnej wyporności spadała do właśnie 32- 32,5 w. Jak w takim razie ma się ta sytuacja do dotychczas podawanych danych tak tych jednostek jak i innych np niszczycieli innych krajów z tego samego okresu (np japońskich, amerykańskich, włoskich czy niemieckich).
Pytanie nr 2.
Czy są jakieś dokumenty, które podają dane statecznościowe porównawcze tej serii niszczycieli np do niszczycieli typu Fletcher. Ponieważ nie dysponuję żadnymi planami, więc trudno jest mi zmierzyć różnicę pomiędzy wysokością umieszconych wysoko ciężarów. Mam wrażenie, że Fletchery miały wyżej umieszczone te ciężąry i jeszce były obładowane dodatkowym uzbrojeniem. Z tego, co wiem, to Brytyjczycy mieli raczej negatywne stanowisko dotyczące stateczności eskortowców amerykańskich ze względu na szybkie kołysania boczne, ale to są Brytyjczycy.
Pozdrawiam wszystkich i dziękuję za wszelkie odpowiedzi.

Post zmieniony (02-03-20 15:29)

Christopher Langtree w swojej książce pisze: "Another request that was not accepted was for a speed of 33 kts in deep condition. This would have required an extra 3000hp to achieve and it could not be obtained on two boilers which even with a new design would only develop 20 000hp each. The design deep condition speed was therefore fixed at 32 kts which was acceptable given the requirement in section of TD Memo 144. Extra speed also reduced endurance by increasing fuel consumption and this rose very quickly for extra knot above 30 kts."
W książce pokazano też tabelę zużycia paliwa w zakresie od 8 do 33 węzłów.

Podczas prób morskich poszczególne okręty osiągały różne prędkości maksymalne. Najsłabiej wypadł HMS Nepal - 30,6 kts. Najlepiej HMS Jackal - 37,5 kts. Przyczyną była tu pewnie różnica wyporności podczas prób - Nepal 2390 ton, a Jackal tylko 1700 ton. Większość pozostałych okrętów z serii mieściła się w przedziale 32-34 kts. Wszystkie dane masz na stronie 29 oraz w załączniku na końcu książki "The Kelly's : British J,K & N Class Destroyers of WWII".

--

Post zmieniony (03-03-20 09:40)

Yanis! Dzięki za te informacje. Tej pozycji nie mam, więc także dziękuję za cytat!

Książka warta każdego wydanego funta. Warto mieć. A wracając do pytań. Konkretnie do drugiego...

W książce podano jedynie wysokość metacentryczną GM (minimalne zanurzenie: 2,72 ft dla położenia normalnego, 2,76 ft dla przechyłu; maksymalne zanurzenie: 2,73 ft dla położenia normalnego, 2,78 ft dla przechyłu) oraz odległość środka masy od płaszczyzny stępki KG (minimalne zanurzenie: 15,6ft dla położenia normalnego, 15,54 ft dla przechyłu; maksymalne zanurzenie: 14,17ft dla położenia normalnego, 14,11 ft dla przechyłu). Są to dane otrzymane z prób przechyłów HMS Jackal (28 I 1939).

Z tego co kojarzę, to w literaturze co i rusz różni autorzy podają, że amerykańskie okręty radziły sobie co najwyżej przeciętnie na fali atlantyckiej...
Zresztą patrząc wizualnie na "Fletchery" i brytyjskie niszczyciel, to widać, że te pierwsze wydają się być przeładowane i z wyzej osadzonym sprzętem (choćby wt.). A to raczej nie sprzyja stateczności...

Piotr74. Właśnie takie mam wrażenie i stąd moje pytanie. Faktem jest, że Fletchery były ciut większe od naszego Pioruna, ale ilość uzbrojenia na nim była imponująca. Żaden Brytyjczyk nawet nie zbliżył się do Amerykanów jeśli chodzi o ilość uzbrojenia małokalibrowego, choć trudno się dziwić Amerykanom z perspektywy kamikadze. W jakiejś książce brytyjskiego autora wyczytałem, że Anglicy narzekali na stateczność nabytych od Amerykanów jednostek (niszczycieli eskortowych) ze względu na męczące szybkie wracanie z przechyłu burtowego do pionu.

Tomek, problem dotyczył nie tylko niszycieli/eskortowców.
Sam Morison przyznał w swoich książkach, że nawet współpraca pancerników z bryt. Home Fleet była problematyczne, bo amerykańskie okręty fatalnie sobie radziły na atlantyckiej fali...
Nie wiem, czy to nie kwestia konstrukcji dedykowanych na ten większy ocean, ale to już jakiś specjalista musiałby się wypowiedzieć.

Najlepiej jakby się wypowiedziały tak ze trzy osoby, a są to: Sławomir Lipiecki, Grzegorz Nowak i Adrian Kacz. Ta ostatnia osoba nieco wie na temat Brytyjczyków...
A co do tej współpracy... Gdzie ppojawił się taki teskt? W której z książek?

Tomku, jak dobrze kojarzę to w I części Bitwy o Atlantyk.

Dzięki! Leży na półce i czeka na lepsze czasy! Może emerytuura, bo przez tą walkę Solidarności o demokratyczne państwo i gospodarkę rynkową, to nie ma czasu na czytanie (oczywiście w takiej ilości jak człowiek by chciał i potrzebował!;-))