Bardzo fajnie wygląda to dno. Podoba mi się wyważona widoczność pasów poszycia.
Wspomniałeś o użyciu kalki technicznej; jak się układała na obłych częściach kadłuba w dwóch kierunkach, czym klejona?

Brawo, jak nic przyłączam się do oglądających..
Pzdr

Na zaobleniach to papier bo łatwiej się kształtuje. Klejenie jest bardzo trudne bo używam średnio gęstego kleju ca i trzeba się spieszyć. Wyznaczam linie do której kleje pas, stopniowo podkładając klej. Czasami linię klejenia podkreślam naklejając pasek żółtej taśmy do maskowania. Klej ca musi być taki pomiędzy żelem a rzadkim. Papier się usztywnia jak wyschnie i można dodatkowo uzupełnić i nasączyć rzadkim ca. Wtedy przy szlifie nie mechaci się. No i potem jeszcze wyostrzenie krawędzi… papierek 800 i czeska żyletka pomaga.

Co do układu pasów poszycia w rejonie stępki jak i niej samej nigdy nie spotkałem się z takim rozwiązaniem jakie pokazałeś
w swoim modelu - stępka pas odlegający, przy stępce przylegające , następne jeszcze bardziej przylegające.
Takie stopniowanie według mnie jest mocno zastanawiające.
Czym się kierowałeś stosując takie rozwiązanie ?

Trzy fotki z anatomy pierwsza to Hood a dwie pozostałe to Belfast
W Belfaście przylegające do stępki pasy są z podwójnej blachy a dalej mijanka klasyczna, Hood miał pierwszy pas od stępki wklęsły a następny nachdzący, więc pewnie tak i tu było choć 100% pewności nie ma, aczkolwiek faktycznie wymiarowo mi brakowało….
Muszę się przespać czy to poprawić bo w sumie nie widać ale…
Dzięki za spostrzegawczość

Absolutnie tego nie ruszaj, będzie to nie
widoczne po końcowym ustawieniu modelu. Grzechem pierwotnym jest nieprawidłowo dobrana szerokość wszystkich pasów.
Próba naprawy będzie generować następne
problemy.

Post zmieniony (13-02-24 05:37)

moja interpretacja tych obrazków

[i.imgur.com]

Korzystanie z innych źródeł przy braku dokumentacji danej jednostki jest jak najbardziej wskazane.
Jednak bezkrytyczne korzystanie z takich źródeł to gotowa recepta na katastrofę.
Układ pasów jak i pojedyńczych płyt składowych poszycia zależny jest od budowy wewnętrznej danej jednostki.
Barham, Hood i Belfast to jednostki innych klas i różnej wielkości a co za tym idzie różnej budowy wewnętrznej
a zatem i o różnym układzie wiązań zewnętrznych.
Mimo oczywistych różnic niektóre rozwiązania są wspólne lub bardzo podobne dla wszystkich
np: wzajemne ułożenie pasów , możliwe zdwojenie w najbardziej obciążonych rejonach konstrukcji
czy wytracenie poszycia; czyli te rozwiązania, które są wspólne dla wszystkich jednostek pływających.
W tym właśnie miejscu otwiera się możliwość wykonania poszycia jak najbardziej poprawnego merytorycznie
niekoniecznie jednak historycznie.
Wkradające się mniejsze lub większe błędy to nauka na następny model.
Jest też szansa, że w innej relacji na forum, która już trwa pojawią się zbiorczo wszystkie informacje potrzebne
do projektowania i budowy takiego poprawnego merytorycznie poszycia.

Myślę, że nie ma co się czepiać tych blach poszycia. Ważne, że wygląda to w miarę naturalnie. O wiele lepiej, niż to, co wycinanki nadal oferują, czyli oklejki poprzeczne.

To aby jeszcze namieszać w konstrukcji poszycia zdjęcie Tytanica czyli produktu też stoczni brytyjskiej
Widać że pasy bliżej stępki nie są na mijankę czyli nachodzący-wklęsły- nachodzący, tylko kolejny nachodzi na poprzedni i dopiero dalej jest klasyczna mijanka.
To też widziałem na kilku okrętach w częściach dziobowej i rufowej, na śródokręciu raczej klasyczna mijanka

Niestety przy brakach dokumentacji trzeba część brać na domysł…a to czasami dobrze ryje banię… ot los modelarza i zgryzoty poprawności zgodności z oryginałem…