Wojtek, imienniku mój masz chyba rację. Jeśli wioślarze siedzieli tyłem do kierunku rejsu to wskazane dulki na dziobie nie miały sensu. Idąc tym tokiem rozumowania, to chochlik jest w instrukcji.

Od razu przepraszam za fotki, ale oświetlenie naturalne dzisiaj ze mną nie chciało współpracować.
Doświetliłem fotki lampą, to nabrały jakiegoś niebieskiego zabarwienia.
Muszę doszkolić się w obsłudze aparatu przy złych warunkach oświetleniowych.

Co do modelu, to kadłub skończony.
Wszystkie kartonowe elementy wykonane.
Czas na patyczkowo-sznurkowe ustrojstwa ;)









Klapki do dulek wyciąłem laserem z rezerwy koloru.


Jest też batalion żywicznych wiosełek. Planuje aby łupinka, była pod pełnym żaglem z wyciągniętym wiosłami.

Pogratulować - widać ile precyzyjnej pracy włożyłeś dotychczas !
Powodzenia !

Ahoj!

Na początek trochę prywaty i autorefleksji.
Pewnie wielu z Was śmiechnie przed ekranem, ale muszę gdzieś to wylać 😉 Muszę przyznać, że klejenie sznurków wyczerpuje całkowicie moje pokłady cierpliwości. Nie sądziłem, że linki będą mnie wprowadzać w stany frustracji. Po dwóch nieudanych próbach wykonania podstawowego oplotu myślałem, że ciepnę całym modelem o ścianę. Czułem, że z nerwów żołądek podchodzi mi do gardła. Nie wiem, czy to wina presji – bo model ma być prezentem i chciałbym aby wyszedł idealnie. Ogólnie pierwszy raz w życiu mam takie odczucia frustracji i bezradności przy modelu… Jako pedant i perfekcjonista nie jestem zadowolony z uzyskanego efektu. Tak czy siak, zamierzam skończyć model. Jeśli do końca modelu ww. uczucia będą mi towarzyszyć to „viking” będzie moim pierwszym i ostatnim „żaglowcem”.
W końcu hobby powinno sprawiać frajdę i a nie frustrację. Mogę, przez półtorej roku kleić klepki do czołgu, ale 4 sznurki mnie przerastają. Dlatego chapeau bas wszystkim z Was, którzy tak pięknie kleją i odnajdują się w sznurkach 😉 Koniec pierdzielenia. Trochę mi lepiej po wylaniu żali 😉

Na pierwszy ogień poszło olinowanie stałe, czyli wanty i sztag. Jako laik w dziedzinie węzłów o poradę pomoc poprosiłem autora modelu. Tomek od razu podesłał mi LINK do swoich materiałów. TAKI PROJEKTANT to mega skarb. Zawsze pomocny. Tak samo mi zrobił wykład na temat nici i ich grubości. Po obejrzeniu filmików, w moje dwie lewe ręce wziąłem sznurówki i ćwiczyłem oplot. Gdy już byłem zadowolony z techniki i efektu wziąłem na tapet nici.
Jak na pierwszy raz wyszło ok.




Za radą Tomka nici przetarłem w wosku pszczelim. Na początku było ok, ale po pewnym czasie zaczęły wychodzić włoski oraz nici tak jakby się lekko odbarwiły (warstwa wosku). Dodatkowym problem jest to, że mamy kota rasy Ragdoll, którego mikroskopijny puszek lata i jest wszędzie. Mimo, że wszystko sobie wyczyszczę to podczas pracy nagle okazuje się, że linka już jest uwalona puszkiem 😉

Nie do końca wyszły mi oploty want i stagu przy burtach, przyjmijmy, że załoga za dużo wypiła 😉






A więc mam skończone szalone stałe olinowanie:

Jest naprawdę spoko, choć śnurki jak sam zauważasz, to ciężki temat. IMO dużo może zależeć od samego materiału, ciekawe jak ta skrętka od Tomka, jak to się zachowuje w stosunku do zwykłej linki.
Na pocieszenie, a sam najlepiej wiesz, to dużo tego tu nie masz: ], powodzenia

Ładnie, tak dyplomatycznie, napisałeś o uczuciach towarzyszących rzeźbieniu śnurków...
W 100% się zgadzam :))

To nie jest łatwe. Szczególnie jeśli człowiek nie siedzi tylko w żaglowcach.

Moim zdaniem osiągnąłeś całkiem przyzwoity efekt.

Ze sznurka zabezpieczonego woskiem czy jakimś rozwodnionym klejem podczas montażu zawsze wylezie jakiś kłaczek...

Jest ok. Model na pewno spełni oczekiwania jako prezent :)
Pzdr,

@Michał, taaaak śnurki to dla mnie megaaa ciężka sprawa. Jestem ciekaw też tej skrętki. Do modelu użyłem nici z Ariadna - Fabryka Nici. hehe dobrze, że koniec jest bliski, w tym tyogdniu zamierzam zabrać się za żagiel.
@Kudłaty, juz nie chciałem rzucać mięsem, model i żona się nasłuchali :)) Jak pokazałem żonie Twoją "Piękną Kurę" to mi powiedziała, że jak zacznę takie coś kleić to mam się wyprawdzić :P

Podziwiam sobie po cichutku te marynistyczne poczynania.
Wspominasz o chwilach frustracji przy takielunku ; mam podobnie przy robieniu naciągów przy moich druciakach. Dobrze, że mam w domu osobne pomieszczenie, modelarnię, gdzie z tego powodu zdarzają się głośne i kwieciste wiązanki… Naciągi robię z plecionych nici syntetycznych, które dobieram tak, by nie były widocznie „kosmate”.
Co do zdjęć to polecam poza zaprzyjaźnieniem się z aparatem, jakiś dodatkowy program do obróbki zdjęć. Ja mam w komputerze program ACDSee, jeśli dobrze pamiętam. A że zdjęcia ostatnio z lenistwa wykonuję smartfonem, to mimo ich wstępnej obróbki w telefonie, po przerzuceniu do komputera kombinuję jeszcze we wspomnianym programie. Tam można wycisnąć wi3cej nawet z pozornie nieudanego zdjęcia. Tylko ostrości nie da się „oszukać”…
Podglądam dalej, powodzenia!

Ahoj!

Model skończony. Wybaczcie za jakość zdjęć, ale ostatnio nie mogę dogadać się z aparatem ani oświetleniem. Jak będzie chwila luzu to pojadę do biura i może tam się uda zrobić lepsze zdjęcia.
Jak na pierwszy w życiu „żaglowiec” jestem zadowolony z efektu. Na pewno obdarowany do którego model trafi też będzie zadowolony - i to jest najważniejsze

Maszt i reję wykonałem z dedykowanych patyczków od Wydawnictwa. Obrabiane ręcznie pilniczkiem i pomalowane rozrzedzoną brązową farbką -  tą samą której używałem do retuszu.

Sznurki, to totalny eksperyment. Trochę nitek kupiłem, trochę wziąłem od mamy z domu rodzinnego. Dobierałem pod kątem najmniejszego owłosienia. Wiązania to totalna abstrakcja. Nie ma tutaj żadnych prawilnych marynistycznych węzłów. Ogólnie z supełków to jestem noga, dobrze że w przedszkolu nauczyli mnie wiązać buty Tak jak wspomniał Piotr P. , żaglowce to totalnie inny rodzaj modelarstwa względem tego, do którego przyzwyczaił nas karton. Dam sznurkom jeszcze szansę podczas kontynuowania pracy przy szkucie wiślanej. Wtedy zobaczymy czy to jest dla mnie. Marzy mi się od dziecka pełnoprawny żaglowiec, ale nic na siłę :)

Wiosełka, wymodelowane i druknięte w żywicy przez kolegę.
Pomalowane tą samą farbką co robiłem retusz.

Żagiel, akcesorium od Wydawcy. Fajna sprawa. Zabarwiony w herbatce. Trochę mały format i brakowało mi materiału na docięcie pasków/wzmocnień i musiałem brać troszkę materiału od szkuty. Aż się prosi aby to była pełnoprawna formatka A4 materiału. Łączenia brytów, szkoda że nadrukowane na materiale. Na przyszłość bym się zastanowił czy nie lepiej kupić trochę batystu i na liniach łączących nakleić sznurek lub poprosić mamę, babcie, sąsiadkę o przeszycie ich cieniutką nicią. Usztywnianie żagla… jak zacząłem o tym czytać na Kodze to się złapałem za głowę... Jakieś krochmalenie itp… z najprostszych rozwiązań jakie znalazłam było potraktowanie żagla lakierem do włosów. Lekko wyprofilowałem, prysnąłem i jako tako się trzyma. Aaaa sprawny obserwator zobaczy że reflinki mają tylko supełek z jednej strony żagla. Trochę sterczą w różne strony bo po potraktowaniem ich woskiem pszczelim zrobiły się sztywne.

Co do samej wycinanki. Elegancko zaprojektowany model, sama przyjemność przy klejeniu kartonowych elementów. Krótka klarowna instrukcja. Mimo, że model mały i niepozorny mega cieszy oko.

Z minusów to na pewno jakość papieru i wydruku która moim zdaniem jest kiepska. No ale rozumiem, że Wak to nie Hal i to bardziej budżetowe modele. Największym brakiem/minusem jest po macoszemu potraktowane olinowania w instrukcji. Ja wiem, że autor modelu skleiłby to zamkniętymi oczami… ale jeśli weźmie to na warsztat osoba która totalnie nie zna się na żeglarstwie i nomenklaturze marynistycznej (taka jak ja) to będzie to dla niego fizyka kwantowa. Gdyby nie fotki gotowych modeli na necie, bardzo ciężko byłoby mi go ukończyć. Brakuje takich kolorowych schematów (rzut i widok) linek, to by już dużo szczurom lądowym pomogło. Przydatne też by było orientacyjne rozpisanie grubości linek. Ale jak widać, model sklejalny Ze względu na trudny kadłub nie polecam na pierwszą żaglówkę. Skala trudności 3 / 5, strach pomyśleć jakie piekło kryje się pod 5.

Oto galeria ;)

Piękna galera ;-)