Nie przypadkiem w tytule wspomniałem o Chersoniu - tam Głazunow został zwodowany.
Jednostki tego typu powstawały również w Baku i Illiczewsku (okolice Odessy).

Do kompletu z urzędzaniami ratunkowymi w liczbie 12 szt. dodałem koła ratunkowe:



Dam sobie łapę uciąć, że robiłem fotki w trakcie ich powstawania, ale gdzieś je wetło... Albo nie robiłem...




Powyżej, części dwóch kotwic. Tak wielo-elementowych jeszcze nie robiłem (brakuje 4 szt. cz. 80h):




Mikry to postęp. Niestety doba jest ostatnio za krótka :))
Pzdr,

Jak to było:
"Dałbym sobie dla niej rękę uciąć! I co? I teraz byłbym k..wa bez ręki"

Drobnica. C.d:

Światła marszowe:




Wyposażenie masztu:




Reflektor sygnalizacyjny:




Światła pozycyjne:



c.d.n.
Pzdr,

Jeszcze parę zaległych *******ek.
Tym razem pokładowych:







Pzdr,

Post zmieniony (17-01-24 13:31)

Szkielet kadłuba.

Wykorzystałem lasery. Grubość wykorzystanej dla nich tektury wymaga podklejenia mimo wszystko częściami z wycinanki - w przypadku podłużnic - obustronnie (cienki papier).
Bez tego połączenia mają luz.
Ja podkleiłem tylko podłużnicę poziomą i to jednostronnie. "Pogrubiłem" jedynie miejsca połączeń z wręgami.



Tu nastąpił zgrzyt... Do podklejenia użyłem...bcg. Nie wiem czemu nie butapren... pomroczność jakaś zaistniała...
"Dzięki temu" część podwodna uległa skręceniu :)

Dla ratowania, całość przytwierdziłem do dechy i wkleiłem podposzycie z laserowych części o grubości 1mm. (wycinanka przewiduje dla nich 0,5mm).
Gdyby nie "skrętka" odpuścił bym to podposzycie. Nigdy czegoś takiego nie stosowałem. Tym bardziej w tak małym kadłubie jak ten.
Ale ze mnie żaden okrętowiec... ;)



Udało się dziada naprostować.

Po przyklejeniu pokładów:



Kolejny etap, to poszycie kadłuba. Lękam się znacznie...
Trzymajcie kciuki.
Pzdr,

P.S. Model powstaje w innej lokalizacji - stąd brak normalnych zdjeć.
P.S.2 Dziesięć ukraińskich kopiejek gabarytowo zbliżone jest do naszego grosza. I to będzie wzornik dla tego modelu :))

Post zmieniony (17-01-24 13:32)

Ahoj!
Kadłub oklejony. Lekko nie było. Ale po kolei…

Bulaje podkleiłem folią, od strony wewnętrznej pomarkerowaną na czarno (opracowanie przewiduje wykonanie ich z papierowego elementu z narysowanymi bulajami):



Następnie przyłapałem doraźnie burty do szkieletu i zacząłem miarkować oklejki dna.
Części ogólnie świetnie do siebie pasują, jednak jest mały psikus…
Szkielet okazał się za mały… No, przynajmniej ten laserowy... Chodzi o obwód poprzeczny, po krawędziach wręg.
(W ogóle, laserowy szkielet, to na chwilę obecną najsłabszy element modelu – m.in. wystąpiły przesunięcia w położeniu wręg na podłużnicach, w porównaniu z częściami oryginalnymi):



Trochę zajęło mi rozkminianie co z tym fantem począć.
Zdecydowałem się zastosować paski łączące poszczególne części poszycia dna (w celu „zgubienia” ich luzu). Pasek łączący wkleiłem też na łączeniu burty-dno (linia wodna).
Warto wspomnieć, że opracowanie zawiera cały arkusz zapasu koloru. Wszelkich barw występujących w modelu. M.in. kolor dna z naniesionym charakterystycznym cieniowaniem – wykorzystałem go do wykonania pasków łączących.

Zadziałało.
Oklejanie rozpocząłem - zgodnie z opisem budowy – od części 2b na której znajdują się znaki (mają jakąś fachową nazwę…) do zgrania burtami:



Okazało się że mimo starań, burty uległy minimalnemu przesunięciu wzdłużnemu. I o ile znaki zgrałem na obu burtach, to sama oklejka 2b uległa delikatnemu przekoszeniu…



Wyeliminowałem problem delikatnie docinając miejsca styku sąsiednich oklejek.
Po tym zabiegu oklejki w kierunku rufy wymagały jedynie delikatnego przycięcia na styku z burtami.

Połączenie burt na dziobie. Wymaga jeszcze delikatnego retuszu, ale w realu jest ok:



Na dziobie burty wyjechały ponad powierzchnię pokładu… Nie wiem co spitoliłem:



Pomimo że nie udało mi się idealnie spasować oklejek poszycia i da się dostrzec delikatne szczeliny (jeszcze spróbuję je nieco niwelować), jakieś krówkowe żeberko też da się zauważyć, to jestem z tego kadłuba mega zadowolony :))
Po raz pierwszy w „karierze” wykonałem łączenie burta – dno, na styk.
Do tej pory kleiłem poszycie dna z naddatkiem i na nie kleiłem burty (ostatni przykład: Admirał Lewczenko).
Tutaj całe poszycie klejone bcg. Klej tylko na paski łączące i w minimalnych ilościach na miejsca łączenia kolejnych kawałków.



Pzdr,

Post zmieniony (17-01-24 13:33)

Te znaki to koło Plimsola i tzw. choinka albo drabinka - jest to oznaczenie maksymalnego zanurzenia w wodzie morskiej oraz wodach o innej gęstości.
Dla współczesnych statków jest też dodatkowa gałązka dla północnego Atlantyku.
Co do poszycia na dziobie - to wcale nie musi być błąd - często się w statkach tak robi - pokład masz poziomo a linia burty ładnie się wznosi,
ale nie wiem czy na tym statku faktycznie tak jest.

@żółtodziób - na znaku Plimsolla poprzeczka oznacza dopuszczalne zanurzenie w wodzie morskiej (1,025) a na 'drabinkach' są oznaczone dopuszczalne zaurzenia - od góry:

z lewej strony woda słodka (1,000 g/cm3)

tropik woda slodka
woda slodka

z prawej strony woda morska (1,025 g/cm3)

tropik woda morska
lato woda morska - niejako przedlużenie 'poprzeczki' na znaku Plimsolla (ta linia wyznacza DWT - nośność statku)
zima woda morska
zima atlantyk północny woda moraka

'innych gęstości znaki marki nie przewidują

wszystkie linie mają grubość jednego cala, a dopuszczalne zanurzenie liczy się do górnej krawędzi linii

powyższe odnosi się TYLKO do statków handlowych - marwoje buduje się według innych zasad

przykład

WIEM - nie chciałem się tak rozdrabniać
Marwoje i rybaki nie podlegają OBOWIĄZKOWI konwencji Load Line ale mogą dobrowolnie mieć - ale pewnie to wiesz

a co do gęstości ro czym wg ciebie się różni woda morska od słodkiej?
A czym się różni tropik od summer ?

'innych gęstości znaki marki nie przewidują (?)
- zanim skrytykujesz pomyśl - to był skrót myślowy.

ok - poddaję się (temat na dłuższą gawędę o tym, ile i kiedy statek wziąć może na się towaru),
konwencja rozróżnia tylko 2 gęstości - słodka i morska - reszta to rejony pływania i pora roku.
wiem, że dla lwiej części modelarzy jest to zupełnie obojętne, tak samo jak oznaczenie zanurzeń - byle ładnie było.
zresztą dla rysowaczy planów modelarszkich również (niestety)
i to jest w jakiś sposób ciekawe, bo o ile samolociarze drą koty o jakieś drobniuśkie napisy eksploatacyjne, o tyle dla okręciarzy ma być
przede wszystkim ladnie (o zgodność z realem już tak nie dbają)