Album ze zdjęciami
Podczas zeszłorocznej wizyty wielkanocnej u rodziców zebrało mi się na sentymentalną podróż do czasów dzieciństwa. Sięgnąłem po stary segregator w którym mój tata trzyma stare Małe Modelarze i zacząłem przeglądać wycinanki które wielokrotnie przeglądałem jako dziecko (i z których kilka skleiłem). Pośród starych numerów z lat 80tych była też nieco nowsze wycinanka, numer 4-5 1996, który wielu forumowiczów na pewno kojarzy. Znalazły się w nim trzy modele. Poza samolotem Ju-87 Stuka są też dwie cudowne bronie Hitlera: Fieseler Fi 103 "Reichenberg" (załogowa wersja pocisku V-1) oraz Bachem Ba 349 "Natter" (prosty sklejkowy samolot o napędzie rakietowym z 24ma wyrzutniami rakiet zamontowanymi w nosie). Fi 103 skleiłem kilkanaście lat temu, nie pamiętam kiedy dokładnie. Eksperymentowałem na tym modelu z retuszowaniem krawędzi za pomocą flamastra. Nauczyłem się też żeby nie kleić przezroczystej folii cyjanoakrylem. Za Stukasa wziąłem się gdzieś w 2004 roku. Pamiętam, że bardzo nie podobało mi się proste opracowanie kabiny, dlatego postanowiłem ją zwaloryzować. Zebranie materiałów nie było łatwe, bo nie miałem jeszcze wtedy internetu w domu. Zostawałem więc w uczelnianej bibliotece po zajęciach i szukałem w internecie (w tym na Konradusie) zdjęć i rysunków wnętrza kabiny. Ostatecznie opracowałem własne fotele z pasami, wklęsłą tablicę zegarów i ożebrowanie ścianek. Niestety, ilość pracy jaką włożyłem w kabinę ostudziła mój zapał i skończyło się na sklejeniu kadłuba i centropłata. Model pozostał niedokończony. Z wycinanki pozostał natomiast nietknięty model Nattera.
Uznałem, że przy niecałych dwóch arkuszach części będzie to świetny model na weekend. Coś jednak poszło nie tak, bo zamiast weekendu model zajął mi łącznie ze 2 tygodnie klejenia, rozciągnięte na 8 miesięcy czasu rzeczywistego. No cóż, widocznie kleję staranniej niż kiedyś. Zastanawiałem się w pierwszej chwili, czy waloryzować wycinankę. Po przejrzeniu materiałów w sieci szybko uświadomiłem, że wszelkie podobieństwa między opracowaniem a obiektem rzeczywistym są przypadkowe ;-) Mówiąc inaczej, żeby uzyskać jako-taką zgodność z oryginałem musiałbym cały przód i tył modelu opracować od podstaw, a następnie pomalować aerografem, bo kamuflaż też nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Mnie jednak zależało najbardziej na przypomnieniu sobie jak to się kiedyś kleiło modele, postanowiłem więc zbyt wiele nie zmieniać. Nakleiłem wręgi na tekturę, zacaponowałem części i ruszyłem.
Z tym caponem to swoją drogą chyba nieco przesadziłem. Papier w opracowaniu jest bardzo pancerny, a capon nie poprawił sytuacji. Karton rozwarstwiał się przy zwijaniu nawet przy największych segmentach. Co do kwestii waloryzacji, to jedną rzecz postanowiłem mimo wszystko zrobić po swojemu. Nos samolotu z wyrzutniami rakiet jest w opracowaniu nad wyraz mizerny.
Zrobiłem więc nieco lepiej.
Wprawne oko dostrzeże, że w mojej wersji jest tylko 19 wyrzutni rakiet, a nie 24. Istotnie, pośrodku powinny być dwa rzędy pięciu wyrzutni, u mnie jest tylko jeden. Wszystko przez to, że przekrój nosa w wycinance jest kołem, a nie, jak powinno być w rzeczywistości, delikatną elipsą. Dalej poszło już standardowo.
Dylemat pojawił mi się przy silnikach rakietowych. Jak już wspomniałem, karton stwarzał duże problemy przy zwijaniu. Bardzo poważnie rozważałem, czy nie wykonać wersji bez silników.
Ostatecznie postanowiłem zmierzyć się z materią. Jakoś udało się to zwinąć, choć papier oczywiście się rozwarstwiał. Potem szlifowanie i malowanie końcówek.
A oto efekt końcowy:
I porównanie rozmiaru z P-40 i gondolą P-38:
Kleiło się bardzo fajnie. Model zaprojektowany dosyć topornie, ale spasowany nieźle. Trochę się kamuflaż nie schodzi, coś tam jest nieco koślawo, ale żadnych większych problemów nie ma. Mam nadzieję że uda mi się za jakiś czas dołączyć do kolekcji kolejne wunderwaffe.
--
Post zmieniony (03-01-19 22:50)
Podczas zeszłorocznej wizyty wielkanocnej u rodziców zebrało mi się na sentymentalną podróż do czasów dzieciństwa. Sięgnąłem po stary segregator w którym mój tata trzyma stare Małe Modelarze i zacząłem przeglądać wycinanki które wielokrotnie przeglądałem jako dziecko (i z których kilka skleiłem). Pośród starych numerów z lat 80tych była też nieco nowsze wycinanka, numer 4-5 1996, który wielu forumowiczów na pewno kojarzy. Znalazły się w nim trzy modele. Poza samolotem Ju-87 Stuka są też dwie cudowne bronie Hitlera: Fieseler Fi 103 "Reichenberg" (załogowa wersja pocisku V-1) oraz Bachem Ba 349 "Natter" (prosty sklejkowy samolot o napędzie rakietowym z 24ma wyrzutniami rakiet zamontowanymi w nosie). Fi 103 skleiłem kilkanaście lat temu, nie pamiętam kiedy dokładnie. Eksperymentowałem na tym modelu z retuszowaniem krawędzi za pomocą flamastra. Nauczyłem się też żeby nie kleić przezroczystej folii cyjanoakrylem. Za Stukasa wziąłem się gdzieś w 2004 roku. Pamiętam, że bardzo nie podobało mi się proste opracowanie kabiny, dlatego postanowiłem ją zwaloryzować. Zebranie materiałów nie było łatwe, bo nie miałem jeszcze wtedy internetu w domu. Zostawałem więc w uczelnianej bibliotece po zajęciach i szukałem w internecie (w tym na Konradusie) zdjęć i rysunków wnętrza kabiny. Ostatecznie opracowałem własne fotele z pasami, wklęsłą tablicę zegarów i ożebrowanie ścianek. Niestety, ilość pracy jaką włożyłem w kabinę ostudziła mój zapał i skończyło się na sklejeniu kadłuba i centropłata. Model pozostał niedokończony. Z wycinanki pozostał natomiast nietknięty model Nattera.
Uznałem, że przy niecałych dwóch arkuszach części będzie to świetny model na weekend. Coś jednak poszło nie tak, bo zamiast weekendu model zajął mi łącznie ze 2 tygodnie klejenia, rozciągnięte na 8 miesięcy czasu rzeczywistego. No cóż, widocznie kleję staranniej niż kiedyś. Zastanawiałem się w pierwszej chwili, czy waloryzować wycinankę. Po przejrzeniu materiałów w sieci szybko uświadomiłem, że wszelkie podobieństwa między opracowaniem a obiektem rzeczywistym są przypadkowe ;-) Mówiąc inaczej, żeby uzyskać jako-taką zgodność z oryginałem musiałbym cały przód i tył modelu opracować od podstaw, a następnie pomalować aerografem, bo kamuflaż też nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Mnie jednak zależało najbardziej na przypomnieniu sobie jak to się kiedyś kleiło modele, postanowiłem więc zbyt wiele nie zmieniać. Nakleiłem wręgi na tekturę, zacaponowałem części i ruszyłem.
Z tym caponem to swoją drogą chyba nieco przesadziłem. Papier w opracowaniu jest bardzo pancerny, a capon nie poprawił sytuacji. Karton rozwarstwiał się przy zwijaniu nawet przy największych segmentach. Co do kwestii waloryzacji, to jedną rzecz postanowiłem mimo wszystko zrobić po swojemu. Nos samolotu z wyrzutniami rakiet jest w opracowaniu nad wyraz mizerny.
Zrobiłem więc nieco lepiej.
Wprawne oko dostrzeże, że w mojej wersji jest tylko 19 wyrzutni rakiet, a nie 24. Istotnie, pośrodku powinny być dwa rzędy pięciu wyrzutni, u mnie jest tylko jeden. Wszystko przez to, że przekrój nosa w wycinance jest kołem, a nie, jak powinno być w rzeczywistości, delikatną elipsą. Dalej poszło już standardowo.
Dylemat pojawił mi się przy silnikach rakietowych. Jak już wspomniałem, karton stwarzał duże problemy przy zwijaniu. Bardzo poważnie rozważałem, czy nie wykonać wersji bez silników.
Ostatecznie postanowiłem zmierzyć się z materią. Jakoś udało się to zwinąć, choć papier oczywiście się rozwarstwiał. Potem szlifowanie i malowanie końcówek.
A oto efekt końcowy:
I porównanie rozmiaru z P-40 i gondolą P-38:
Kleiło się bardzo fajnie. Model zaprojektowany dosyć topornie, ale spasowany nieźle. Trochę się kamuflaż nie schodzi, coś tam jest nieco koślawo, ale żadnych większych problemów nie ma. Mam nadzieję że uda mi się za jakiś czas dołączyć do kolekcji kolejne wunderwaffe.
--
Post zmieniony (03-01-19 22:50)
