Moderator
Witam,
Jakoś nie za bardzo układało nam się z PzInż-em i po długiej niemocy, doszedłem do wniosku, że to jednak on jest winien. Spakowałem go znowu do pudełka - niech sobie przemyśli swoje zachowanie i skruszeje - być może dostanie jeszcze szansę:-)
Tymczasem wziąłem na warsztat model, który od dawna za mną "chodził" - T-50 z wydawnictwa Answer - seria "Modele Kartonowego Fana".
Model dość wiekowy - w tym roku stuknęła mu równa dycha:-) Autorem jest Grzegorz Molenda, którego znam w zasadzie ze zdjęć w dawnej "Kartonówce"... Ale nie o tym była mowa:-)
Na początek zwyczajowo - okładka:
Sama konstrukcja bardzo ciekawa, nowatorska i mało znana. T-50 miał być następcą T-26. Sylwetką przypominał T-34, chociaż to zupełnie inna klasa pojazdu. Zbyt skomplikowana budowa czołgu była jego przysłowiowym gwoździem do trumny - został zastąpiony przez modele prostsze, a zadania, do jakich był wyznaczony przejęły właśnie T-34.
O samej konstrukcji i zastosowaniu tego czołgu zainteresowanych odsyłam do monografii lub artykułów w sieci.
Oklejki kadłuba składały się z dwóch elementów - dolnej i górnej części kadłuba.
Postanowiłem rozciąć wszystkie płaszczyzny i przyklejać je osobno - daje to większe możliwości korekt w pasowaniu poszycia do szkieletu, który ochoczo podkleiłem i wyciąłem:-)
Następnie proza modelarska - wycinanie i pasowanie na sucho, podczas którego wyszło trochę małych, niegroźnych baboli.
Wręga K6 jest za mała, a mówiąc dokładniej - za "niska" - wycięcia nie dochodzą do miejsc swojego przeznaczenia w sąsiadujących wręgach. Zastąpiłem ją nieco poprawioną wręgą z egzemplarza zapasowego - po prostu ominąłem wycięcia.
Szkielet w tym miejscu ma jedną, podstawową wadę - tylna ściana (wręga K5), powinna być pochylona względem osi pionowej pod kątem -10 stopni. W modelu jest idealnie prostopadła względem podłoża, ale przeróbka wiązałaby się ze zbyt dużymi zmianami w konstrukcji i proporcjach całego modelu. Zostawiłem tak, jak jest.
Mała korekta z przodu. Ukośne krawędzie wręgi K8 należy bezwzględnie ściąć pod kątem, tak jak na zdjęciu. W przeciwnym wypadku oklejka poszycia nie będzie pasować.
Gdy uporałem się z powyższymi problemami, skleiłem szkielet zalewając newralgiczne miejsca klejem CA. Co się nawdychałem, to moje:-)
Dodałem po trzy podpórki z każdej strony, jako stabilizatory górnej części szkieletu - głównie z powodu otworów na wloty powietrza, które wyciąłem (w opracowaniu ich nie ma). Jak się okazało, miały w rzeczywistości nieco inny kształt w przedniej części, ale poprawię to przez waloryzację górnej płyty przedziału silnikowego.
Oklejanie kadłuba rozpocząłem od dołu. Odciąłem wewnętrzne części błotników - jeszcze się zastanowię, czy je wykorzystam.
Trzeba zwrócić uwagę na dokładne pasowanie elementów poszycia - autor przyjął założenie, że będą one powiększone w stosunku do wręgów o 0,2 mm na każdej krawędzi. Może i słusznie, ale problem w tym, że jeśli coś się dodaje, gdzieś trzeba odjąć. Dlatego każdą część trzeba skrupulatnie przycinać i stosować najważniejsze przykazanie o trzykrotnym przymierzaniu przed sklejeniem:-)
Przednią część błotników ukształtowałem finalnie poprzez przyklejenie bocznych podpórek. Nie obyło się również bez docinania ich wewnętrznej strony.
Na styku przednich płyt pancernych ściąłem ostre połączenie. Natomiast tylna płyta pancerna powinna być o wiele grubsza i nie tak ładnie spasowana ze stykającą się z nią pokrywą przedziału transmisyjnego. Zobaczę, czy uda mi się coś z tego wyrzeźbić.
Następne w kolejności - tylna i boczne płyty pancerne.
Boki zostały dość solidnie podklejone, by w ferworze walki z materią się nie zapadły. Krótsze elementy z przodu musiałem wywalić, bo ni w ząb nie chciały pasować do otworów, które powstały. Znowu pomocny okazał się zapasowy egzemplarz i długie pasowanie. Jakoś wyszło.
Otwory wlotów powietrza zostały obudowane ściankami i pomalowane jakimś szaroburym kolorem.
Tył bez historii. Zadbałem jedynie by nie był do końca spasowany z resztą - jakieś szparki musiały tam pozostać - ta płyta była akurat przyśrubowana i zdejmowana.
Teraz jeszcze góra i będzie można uznać etap oklejania szkieletu za zakończony:-)
--
[%sig%]
Jakoś nie za bardzo układało nam się z PzInż-em i po długiej niemocy, doszedłem do wniosku, że to jednak on jest winien. Spakowałem go znowu do pudełka - niech sobie przemyśli swoje zachowanie i skruszeje - być może dostanie jeszcze szansę:-)
Tymczasem wziąłem na warsztat model, który od dawna za mną "chodził" - T-50 z wydawnictwa Answer - seria "Modele Kartonowego Fana".
Model dość wiekowy - w tym roku stuknęła mu równa dycha:-) Autorem jest Grzegorz Molenda, którego znam w zasadzie ze zdjęć w dawnej "Kartonówce"... Ale nie o tym była mowa:-)
Na początek zwyczajowo - okładka:
Sama konstrukcja bardzo ciekawa, nowatorska i mało znana. T-50 miał być następcą T-26. Sylwetką przypominał T-34, chociaż to zupełnie inna klasa pojazdu. Zbyt skomplikowana budowa czołgu była jego przysłowiowym gwoździem do trumny - został zastąpiony przez modele prostsze, a zadania, do jakich był wyznaczony przejęły właśnie T-34.
O samej konstrukcji i zastosowaniu tego czołgu zainteresowanych odsyłam do monografii lub artykułów w sieci.
Oklejki kadłuba składały się z dwóch elementów - dolnej i górnej części kadłuba.
Postanowiłem rozciąć wszystkie płaszczyzny i przyklejać je osobno - daje to większe możliwości korekt w pasowaniu poszycia do szkieletu, który ochoczo podkleiłem i wyciąłem:-)
Następnie proza modelarska - wycinanie i pasowanie na sucho, podczas którego wyszło trochę małych, niegroźnych baboli.
Wręga K6 jest za mała, a mówiąc dokładniej - za "niska" - wycięcia nie dochodzą do miejsc swojego przeznaczenia w sąsiadujących wręgach. Zastąpiłem ją nieco poprawioną wręgą z egzemplarza zapasowego - po prostu ominąłem wycięcia.
Szkielet w tym miejscu ma jedną, podstawową wadę - tylna ściana (wręga K5), powinna być pochylona względem osi pionowej pod kątem -10 stopni. W modelu jest idealnie prostopadła względem podłoża, ale przeróbka wiązałaby się ze zbyt dużymi zmianami w konstrukcji i proporcjach całego modelu. Zostawiłem tak, jak jest.
Mała korekta z przodu. Ukośne krawędzie wręgi K8 należy bezwzględnie ściąć pod kątem, tak jak na zdjęciu. W przeciwnym wypadku oklejka poszycia nie będzie pasować.
Gdy uporałem się z powyższymi problemami, skleiłem szkielet zalewając newralgiczne miejsca klejem CA. Co się nawdychałem, to moje:-)
Dodałem po trzy podpórki z każdej strony, jako stabilizatory górnej części szkieletu - głównie z powodu otworów na wloty powietrza, które wyciąłem (w opracowaniu ich nie ma). Jak się okazało, miały w rzeczywistości nieco inny kształt w przedniej części, ale poprawię to przez waloryzację górnej płyty przedziału silnikowego.
Oklejanie kadłuba rozpocząłem od dołu. Odciąłem wewnętrzne części błotników - jeszcze się zastanowię, czy je wykorzystam.
Trzeba zwrócić uwagę na dokładne pasowanie elementów poszycia - autor przyjął założenie, że będą one powiększone w stosunku do wręgów o 0,2 mm na każdej krawędzi. Może i słusznie, ale problem w tym, że jeśli coś się dodaje, gdzieś trzeba odjąć. Dlatego każdą część trzeba skrupulatnie przycinać i stosować najważniejsze przykazanie o trzykrotnym przymierzaniu przed sklejeniem:-)
Przednią część błotników ukształtowałem finalnie poprzez przyklejenie bocznych podpórek. Nie obyło się również bez docinania ich wewnętrznej strony.
Na styku przednich płyt pancernych ściąłem ostre połączenie. Natomiast tylna płyta pancerna powinna być o wiele grubsza i nie tak ładnie spasowana ze stykającą się z nią pokrywą przedziału transmisyjnego. Zobaczę, czy uda mi się coś z tego wyrzeźbić.
Następne w kolejności - tylna i boczne płyty pancerne.
Boki zostały dość solidnie podklejone, by w ferworze walki z materią się nie zapadły. Krótsze elementy z przodu musiałem wywalić, bo ni w ząb nie chciały pasować do otworów, które powstały. Znowu pomocny okazał się zapasowy egzemplarz i długie pasowanie. Jakoś wyszło.
Otwory wlotów powietrza zostały obudowane ściankami i pomalowane jakimś szaroburym kolorem.
Tył bez historii. Zadbałem jedynie by nie był do końca spasowany z resztą - jakieś szparki musiały tam pozostać - ta płyta była akurat przyśrubowana i zdejmowana.
Teraz jeszcze góra i będzie można uznać etap oklejania szkieletu za zakończony:-)
--
[%sig%]
StuGu
