Viribus Unitis to najpiękniejszy okręt, jaki kiedykolwiek istniał.

Tak, wiem, że to kategoryczne i kontrowersyjne stwierdzenie, ale co ja za to mogę, że Viribusa autentycznie kocham? Uważam go za szczyt i kwintesencję okrętowego, drednociego piękna. Viribus jest piękny pieknem klasycznym, pełnym, dojrzałym - a przy tym całkowicie nieprzydatnym, niefunkcjonalnym, kruchym jak filiżanki z Miłoszowskiej "Piosenki o porcelanie".

Kariery nie zrobił żadnej, osiągnięć bojowych nie miał. Zatonął głupio i bez sensu, i tylko parę zdjęć po nim zostało.

TUTAJ swego czasu zrobiłam mu recenzję. Będę - o tempora, o mores! - robić z oryginalnej wycinanki, z uzyciem kompletu przydasiów, czyli laserowego szkieletu, laserowych detali, toczonych lufek. Wszystkie te przydasie dostałam w prezencie od Dobrego Człowieka - dziękuję! Nad wyraz przydatna będzie mi też strona o Viribusku , zawierająca plany inż. Prasky'ego oraz pyszne rendery 3D.

W weekend poskładałam szkielecik:



Laser jak to laser: składał się sam. Zaprojektowany jest na lekki wcisk, akurat taki, jak trzeba.
Pokład - prześliczny, cieniowany, ani za jasny, ani za ciemny, z drobniutką fakturą desek:


Następnie poszyłam burty, przymocowałam kadłub do podstawki roboczej (kawał podłogowego panela), owiązałam go gumkami (żeby uniknąć republiki bananowej) i poszedł się suszyć na noc do szafki.


Burty poszyły się ładnie, bezproblemowo - z jednym wyjątkiem: na dziobie zabrakło mi ok. 0,5 mm.


Zaszpachlowalim, zostawilim do wyschnięcia.

--

Post zmieniony (02-04-12 08:49)

Po pierwszym zdaniu już chciałem protestować ale dobrze że drugie przeczytałem ;-)

:)
Co ciekawe: ta seria drednotów liczyła 4 jednostki, prawie identyczne: Tegetthoffa, Prinz Eugena, Szent Istvana i Viribuska właśnie. Wszystkie cztery, powtarzam, były niemal identyczne, a ja kocham tylko Viribusa.
Wot...

--

Post zmieniony (14-02-12 09:11)

Witam
Z gustami się nie dyskutuje :-) jak dla mnie może nie najpiękniejszy okręt, ale drednot to juz chyba tak :-)
Będę uwaznie śledzil Twoja relację, jak większość - bo za wszystkimi to juz nie nadążam :-)
Pzdr

Panie ZbiGu:
8 czerwca 1918 roku Viribus Unitis oraz Prinz Eugen w asyście torpedowców opuściły port w Poli, gdzie od dawna bezużytecznie stały na beczkach, i pod osłoną nocy przeszły przeszły do Slano koło Dubrownika. Nazajutrz miały do nich dołączyć Szent Istvan i Tegetthoff, by razem przeprowadzić śmiałą wojenno-morską operację przeciw zagrodzie w Cieśninie Otranto. Tymczasem w trakcie przejścia dwie torpedy wystrzelone z włoskiego kutra MAS15 trafiły Szent Istvana, posyłając go na dno. Pozostałe trzy drednoty zawróciły do Poli, by jej już do końca wojny (i do końca życia Viribusa) nie opuścić.
W trakcie przejścia pancernikom towarzyszyły torpedowce, w tym Tb 97 i Tb 96, bracia Tb 98. Model torpedowca 98M wydało JSC oraz Quest. W skład zespołu uderzeniowego wchodził tez m.in. krążownik Saida, brat Helgolanda. Helgolanda z kolei wydał był Modelik.

Na pewno zrobię Viribusa w marszu, w asyście 98M, a być może dodam jeszcze Saidę. Zobaczymy, jak mi się kompozycja poskłada. Torpedowcowi póki co nakleiłam wręgi na tekturkę.

Witam,kolejne ciekawe przedsięwzięcie,piękna sprawa ,że GPM wydał model z dodatkami, które w dużym stopniu przyśpieszają pracę modelarza ,sama wycinanka ma dość subtelną kreskę i ładną grafikę z pięknym pokładem,pozdrawiam marek

A tak było ładnie,Kaśka z dopasowania dziobu dwója.Tak przy okazji ile razy i czy impregnujesz karton,pozdrawiam marek

Marek - nie chciałam "ciągnąć" burt, żeby ich nie zdeformować. Wolałam zaszpachlować.
Nie impregnuję kartonu. Moje koty + lakier nitro lub pochodne = wielkie kichactwo.

Kaśka ,piwnicę masz, lub w modelarni u Andrzeja, od razu lepiej bedzie Ci sie to wszystko kleić,patrząc na dziób zauważyłem jak sie karton siepie na końcówkach ,pozdrawiam marek

Piwnicy nie mam, modelarnia też już nie istnieje.